Rust(en) in het ziekenhuis? Vergeet dat maar!

Afgelopen twee weken lag ik voor de derde keer dit jaar met een infectie in het ziekenhuis. Elke keer een andere oorzaak. Deze opname had ik een ontsteking aan mijn shunt. Overigens heb ik geen shunt om te kunnen dialyseren, maar voor het toedienen van vocht, zout, elektrolyten en vitamines.
Ik kreeg een bed op een tweepersoonskamer, naast een rustige man van 84 jaar.
Na drie dagen bleek een bloedkweek positief, wat dus negatief nieuws is… Er was een zeer vervelende bacterie in mijn bloed terecht gekomen. Afhankelijk van allerlei onderzoeken en de uitslagen, die in de loop van de week daarna volgden, zou ik twee of zes weken antibiotica via het infuus krijgen. Ik laat de achtergrond hiervan nu achterwege, maar uiteindelijk bleek (op de laatste dag) dat twee weken voldoende was. Gelukkig!

Waarschijnlijk ben ik, door de tientallen opnames, overprikkeld en extra ‘gevoelig’ geworden voor alle geluiden. Ik weet wel dat voor herstel, in ieder geval voor mijn herstel, rust en het liefst daardoor ook de kans om goed te kunnen slapen, echt nodig is. Eén ding weet ik echter zeker; voor je rust moet je niet in een ziekenhuis zijn. Zelfs op de dagen dat ik alleen lag en de deur van de kamer zoveel mogelijk gesloten hield, hoorde ik heel veel geluiden.
Daarnaast is het een komen en gaan van medisch personeel. Meestal ook echt noodzakelijk, maar ook erg vermoeiend. Neem een willekeurige, maandagmorgen, vanaf ongeveer half acht. Bedenk daarbij dat het hier niét om een slecht-geregisseerde klucht gaat.

– het toilet en de badkamer, voor de kamer op de gang, worden schoongemaakt
– verpleegkundige komt medicatie brengen
– verpleegkundige hangt ook antibiotica aan, die ik 1x per dag krijg, naast 24 uur antibiotica via pomp
– vaatchirurg (of arts-assistent) komt kijken hoe mijn shunt eruit ziet
– verpleegkundige komt controles doen (bloeddruk, hartfrequentie, temperatuur, saturatie)
– voedingsassistente vraagt wat ik wil eten (er is tegenwoordig enorm veel keuze, super!)
– infuus alarmeert: antibiotica in gelopen, verpleegkundige zet deze op spoelen
– voedingsassistente komt ontbijt brengen
– laborante komt bloedprikken
– verpleegkundige zet infuus stil ivm bloedprikken
– laborante prikt bloed
– verpleegkundige zet infuus weer aan
– ontbijtboel wordt weer afgehaald door voedingsassistente
– net een beetje ingedommeld? Iemand vraagt of ze je bed op mag maken, dus hup: bed uit
– infuus is klaar met spoelen, verpleegkundige zet andere antibiotica (pomp) weer aan
– huishoudelijke dienst komt kamer schoonmaken
– arts(-assistent) cardiologie komt aan bed
– fysiotherapeut bij de buurman
– voedingsassistente vraagt wat ik wil drinken en of ik al een keuze heb gemaakt voor warm eten
– drinken wordt gebracht
– arts(-assistent) interne komt aan bed
– er wordt een ECG/echo hart op bed gemaakt of een ander onderzoek gedaan, waarvoor iemand van het patiëntenvervoer komt om mij op te halen en weer terugbrengt naar ‘mijn’ kamer
– antibioticapomp alarmeert. Verpleegkundige komt nav bel, gaat nieuwe spuit maken.
– verpleegkundige komt nieuwe spuit aansluiten
– inmiddels loopt het richting 11 uur, tijd om te douchen/wassen/opfrissen en omkleden.
– beetje ruzie met infuuslijnen, dus verpleegkundige biedt even helpende hand
– MDL-arts komt visite lopen
– na een kleine week, mocht ik mijn shunt weer aanprikken: verpleegkundige komt ampullen ophalen (die ik thuis gebruik en het ziekenhuis niet kan leveren)
– verpleegkundige komt infuuszak en infuussysteem brengen.
– de diëtiste komt aan bed en bespreekt de mogelijkheden om variatie aan te   brengen in aanbod warm eten (werd echt gezocht naar mogelijkheden en die waren er volop!)
– infuuszak met medicatie wordt gebracht door verpleegkundige

Afijn, ochtend voorbij. Naarmate de dag vorderde, werd het meestal wel iets rustiger. Eerlijk gezegd was ik meestal na een nacht met veel te weinig of geen slaap, gevolgd door een zeer drukke ochtend, halverwege de dag echt gesloopt. Ik kon ook regelmatig zelf een infuus overzetten of op spoelen zetten. Toppunt van zelfzorg en eigen regie, het scheelde in ieder geval weer een hoop gepiep enz. Maar soms had ik daar zelfs geen puf meer voor.

Afhankelijk van het aantal patiënten op een kamer en de zorg die voor elke patiënt nodig is, kan de drukte alleen nog maar toenemen. Zelf hou ik het bezoek een beetje beperkt, 1 x per dag (heel af en toe 2x per dag), max 2 personen: ik vind het meer dan genoeg. Vorige opname lag ik op een vierpersoonskamer waar een oudere dame bijna doorlopend bezoek had, met soms zes personen tegelijk rond het bed… Als elke patiënt dat zou hebben, dan zit er een complete schoolklas op zaal! Deze mevrouw kreeg er letterlijk een hoge bloeddruk van. Als het bezoekuur was afgelopen en de rust enigszins weerkeerde, zakte haar bloeddruk ook weer naar acceptabele waardes…
Ik heb ook wel eens meegemaakt dat alle 3 de mede-zaalgenoten enorm snurkten, terwijl ik als enige rechtop in bed zat. Soms was het zo erg, dat ik de halve nacht in het dagverblijf zat. Of ik deed oordopjes in en daaroverheen een koptelefoon met muziek. Slapen? Ik heb heel wat nachten max een (half) uurtje geslapen.
Deze opname kwamen er oa 2x een oudere dame in het bed naast mij liggen, slechts 16 uur na elkaar. Het was bijna bizar en had het nog niet eerder meegemaakt (…), maar beide dames hadden last van rusteloze benen. Dat betekende voor de een dat zij letterlijk rondjes om het bed liep en voorde ander liep tig keer de gang op, wat door allebei werd afgewisseld met een poosje op de rand van het bed zitten of het hoofd- en voeteneinde van het bed bijstellen. Het werd bij beide dames erger vanaf een uur of elf ’s avonds. Echt heel vervelend en enorm vermoeiend voor hen. Gevolg was dat zowel de buurvrouw(en) als ikzelf, geen oog dicht deden…

Dit is maar een piep klein deel van wat ik meemaakte op meerpersoons patiëntenkamers. Het is een lastig iets, want niemand ligt er voor zijn lol. Elke patiënt heeft zijn eigen verhaal, zijn eigen beleving en zijn eigen ‘klachten’. Zelf moet ik er dan ook nog eens extra op letten dat ik niet iedereen wil gaan ‘helpen’, de verpleegkundige die ik ooit was komt dan om de hoek kijken… Toch kan een meerpersoonskamer (met name overdag) een enkele keer ook best prettig zijn, mooie gesprekken opleveren en ook voor wat afleiding zorgen. Daarnaast moeten sommige patiënten er niet aan denken alleen te liggen. Als ik mag en kan kiezen, lig ik echt het liefst alleen.

Naast het aantal mensen dat gedurende de dag een patiëntenkamer in- en uitloopt en de dingen die je ziet en hoort bij mede patiënten, gecombineerd met de vele wisselingen van patiënten, zijn er de geluiden die vanaf de gang een patiëntenkamer binnen dringen. Tijdens deze opname lag ik van de 15 dagen opname, er 13 tegenover ‘het centrum’ van de afdeling:

  1. De verpleegpost:
    De ruimte waar de verpleegkundigen overdragen, met daarvoor een kleine balie. De verpleegpost op deze afdeling is hooguit 2 bij 3 meter (!) en wordt dus gebruikt voor de overdracht, maar ook voor overleg, soms een opnamegesprek (maar iemand in een rolstoel past eigenlijk al niet) en om op de computer rapport te schrijven en te lezen. De ruimte is zo klein dat bij de start van de dagdienst enkele verpleegkundigen aan de balie rapport lezen of staand voor een computerscherm. Helaas gebeurt ook veel overleg op de gang, tussen verpleegkundigen of artsen maar ook regelmatig met familie van een patiënt. Tijdens een opname weet ik vaak exact wat een aantal patiënten op de afdeling mankeert. Dat wil ik helemaal niet weten!

    Ik moet wel eerlijk zeggen, dat er beter op gelet wordt dan een aantal jaar geleden om bijvoorbeeld tijdens een overdracht de deur van de mini-verpleegpost te sluiten.

  2. De medicijnkamer:
    De deur van de medicijnkamer moet zoveel mogelijk gesloten blijven, met name overdag en tijdens het bezoekuur (van 14-20 uur). Dus elke keer als de medicijnkamer wordt verlaten, maar soms ook tijdens werkzaamheden in de medicijnkamer, wordt de deur gesloten. Het is een zware deur, die als het ware het laatste deel in het slot wordt ‘getrokken’. En ik kan u zeggen dat dit echt heel veel herrie maakt, soms achter elkaar door. Kadeng. Kadeng. Kadeng, alsof er tientallen ontslagen werknemers met hun deuren smeten… Zelfs als de deur van een patiëntenkamer dicht blijft, hoor je dit er dwars doorheen.

    Ik heb begrepen dat dit probleem onderkend wordt en dat er nu op een afdeling een proef loopt met een ander type deur of geluiddempende hulpmiddelen. Hoop dat dit zo spoedig mogelijk tot een minder luidruchtige deur zal leiden op álle afdelingen.

    3. De spoelkeuken
    De deur van de spoelkeuken staat dag en nacht open. Dat moet ook wel, omdat verpleegkundigen regelmatig beide handen vol hebben als ze de spoelkeuken inlopen. Helaas betekent dit ook, dat sommige geluiden dan ook hoorbaar (en veel geuren ruikbaar…) zijn op de gang. De meeste herrie komt van de po-spoeler. Ik kan het niet goed omschrijven. Een enorme waterval, spoelend en meer, alsof er een overstroming in de badkamer is en alles tegen de wanden knalt. En op een MDL (maag-darm-lever) afdeling maakt de po-spoeler overuren…

Was het dan allemaal kommer en kwel wat betreft herrie en drukte? Niet allemaal. Ik had het geluk dat ik twee weekenden alleen lag en zo de deur van de kamer dicht kon houden. Dat scheelde al een heel stuk, maar hield helaas niet alle herrie buiten.
De laatste drie dagen lag ik op een andere tweepersoonskamer, aan het begin van de afdeling. Dat scheelde aanzienlijk mbt geluid, vergeleken met een kamer tegenover ‘het centrum’. Ik kreeg 2x voor een dag(deel) een andere buurvrouw. Allebei rustig, mooie gesprekken gehad en met de laatste buurvrouw direct een ‘klik’, doordat we veel dingen konden delen. De laatste twee avonden en nachten lag ik alleen, maar door ‘infuusdrama’s’ weinig geslapen.

Gelukkig mocht ik na twee weken weer naar huis. Het is echt heel fijn om weer dicht bij mijn mannen (inclusief hond en kat) te zijn. Frisse lucht en mijn eigen bed.

Maar voor nu vooral ook Rust en Stilte. 

Hoomswiethoom❤❤❤

 

ps lees en like via facebook aub mijn verhaal ‘Overgave‘, een verhaal (non-fictie), waarin ik vertel over het moment vlak voor een operatie…  Dank je wel alvast, je doet mij daar een groot plezier mee!