Praten over poep, slijm, kots en zakjes is nog steeds lastig. Toch doen!


 

Er zijn in Nederland heel veel mensen die een ziekte of aandoening hebben waarvan de oorzaak in het maag- darmstelsel ligt. Hiervoor zijn er talloze opvang- en hulpmiddelen en diëten op maat. Het is een onderwerp waar veel mensen nog steeds moeite mee hebben om over te praten.

Want als ik was begonnen met :

Er zijn veel mensen die vaak misselijk zijn, moeten kotsen en boeren of langdurig de hik hebben.
Of een slechte, stinkende ademhaling hebben. Of het idee hebben dat het eten niet goed zakt, blijft hangen vlak na het kauwen en doorslikken.
Of mensen die vaak wit en bleek ineengedoken zitten omdat ze zo’n pijn hebben in hun buik en/of rug. Mensen die de hele dag moe zijn, omdat ze ’s nachts er zo vaak uit moeten.
Of mensen die vaak en veel scheten laten, al dan niet enorm stinkend.
Of mensen die problemen hebben met poepen bijvoorbeeld door verstoppingen of juist diarree.
Of ontlasting hebben met een afwijkende kleur (bijv wit-geel) of er zit bloed of slijm bij.
Mensen die soms 20x (!) per dag naar het toilet moeten in verband met diarree of loze aandrang, het gevoel wel te moeten poepen maar er komt niets of alleen wat slijm.
Of dagen soms weken met een opgeblazen gevoel rondlopen. Of iemand die maar 1x per 2 weken poept. Voorafgegaan door veel pijn en daarna harde ontlasting.
Of mensen die niet of nauwelijks kunnen zitten doordat ze pijn hebben in of bij hun anus, poepgat dus. Of een soort fantoompijn hebben, als het laatste stuk darm is weggehaald.
Of waarbij de huid rondom de anus door alle diarree rood is of nog erger kapot en rauw. Of mensen die elke keer een abces (een holte gevuld met pus/bacteriën) of fistels (een niet-natuurlijk kanaaltje/gangetje, waar regelmatig vocht en viezigheid uit komt)
Of elke dag een luier of inlegger dragen omdat ze (bang zijn om) ontlasting of slijm enz te verliezen.
Of elke dag laxeermiddelen slikken of om de dag een klysma nodig hebben.
Of naar het toilet geholpen moeten worden, letterlijk met de billen bloot. Of zelf hun billen niet kunnen afvegen en daarbij om hulp moeten vragen.
Of iemand heeft een stoma, een beetje eng rood en slijmerig ding op je buik (wat dus eigenlijk een stukje darm is, omgeklapt. Waardoor je als het ware de binnenzijde ziet). Een stoma is dus eigenlijk niet het zakje op je buik, wat veel mensen denken of zeggen. Dat zakje is een hulpmiddel, een opvangsysteem zodat de poep of je ontlasting niet over je buik en over je benen loopt en door je kleding heen gaat lekken. Tenminste, als het goed blijft zitten en er geen andere problemen zijn, waardoor er alsnog lekkage kan voorkomen.
Mensen die bang zijn dat iedereen hen ruikt omdat ze een stoma hebben of omdat ze soms wat dunne poep verliezen. Of zich schamen als hun stoma pruttelt of als hun buik enorm borrelt.
Er zijn mensen die de hele dag met een slangetje in hun neus rondlopen, al dan niet aangesloten aan een zak sondevoeding, in een rugzakje. Of een slangetje wat is verbonden met een infuuszak, in een rugzak of aan een infuuspaal. Waarbij mensen hen soms meewarig aankijken, maar niets zeggen of durven vragen.
Mensen die soms niets mogen of kunnen eten. Of alleen kleine beetjes of alleen (helder) vloeibaar en/of een dieet hebben. En toch meegaan ‘uit eten’, omdat eten ook heel erg verbonden is met gezelligheid en feestjes.
En dan zijn er ook mensen die problemen hebben met plassen of met plassen en poepen allebei.

Als ik was begonnen met poep en stank en bloed en slijm en kotsen, dan was je misschien direct al afgehaakt. Of moest je hier gelijk om grinniken of zuchten. Dat maakt allemaal niet uit (zolang je niet iemand hierom uitlacht). Het is ook niet iets om elke dag bij de koffie te bespreken of tijdens het sporten. En ook al vind je het niét lastig om hier over te praten, je hebt er misschien gewoon ff geen zin in. Aan de andere kant: mensen die dag in dag uit kampen met buikpijn, diarree, obstipatie, fistels, niet mogen/kunnen eten, altijd misselijk zijn, veel moeten boeren enz enz, zijn het soms ook gewoon spuug (…) zat. En dan kan het best fijn zijn om even tegen iemand aan te mopperen of te vertellen welke vervelende, gênante (en heel soms grappige) situaties je meemaakt.

Maar beloof mij vooral één ding: als je opeens een heel ander poep-patroon hebt (ineens onregelmatig, of diarree en verstoppingen enz) eventueel met bloed of slijm of hele donkere (bijna zwarte) ontlasting. En/of je bent toenemend moe, geen of weinig eetlust. Of je voelt je ‘gewoon’ niet lekker en hebt soms buik- en rugpijn.
Of iemand heeft eindelijk alle moed bij elkaar geharkt en vertelt, misschien wel met zichtbare schaamte, jou over een aantal van deze symptomen:

Bespreek het dan in ieder geval met je huisarts of neem de ander serieus en stimuleer hem/haar om op korte termijn naar de huisarts te gaan. Want juist omdat veel mensen het lastig vinden om hierover te praten, lopen mensen lang door met klachten of negeren of bagatelliseren het. En dat is onnodig en maken het probleem alleen maar groter, waardoor een behandeling lastiger of complexer wordt.

Want ook hier geldt: zeg gewoon waar het om gaat. Deze klachten/symptomen kunnen relatief onschuldig zijn. Maar kunnen ook wijzen op een (ernstige) chronische ziekte. Of zelfs op een bepaalde vorm van kanker. En dan is het niet verstandig om dingen te negeren of te verzwijgen. Ook al vind je het lastig om over poep en pijn en bloed te praten. Of ben je bang voor de mogelijke uitkomsten. Bespreek het. Soms wordt het in je hoofd alleen maar groter, enger en erger. Viezer kan bijna niet. Want hoe je het ook noemt of zegt: poep is vies. En het stinkt.

 

Meer informatie?

Thuisarts

Maag Lever Darm Stichting

NET kanker

Crohn en Colitis Ulcerosa Stichting 

Advertenties