Zorg 2016: wederzijds respect, vertrouwen en begrip

DSC_0103[1]

Tweeduizendzestien. Een nieuw jaar, met nieuwe kansen en mogelijkheden. Maar ook een jaar dat start met zorgen om de zorg. Een oerwoud van formulieren, regels, protocollen, wetgeving. Waar allereerst en vooral patiënten, cliënten, zorgvragers de gevolgen van de nieuwe zorgwetten (Vanaf 1-1-2015) steeds meer merken en voelen. Daarbij was 2015 een overgangsjaar en is het nog niet voor iedereen duidelijk of en wat er voor hen in 2016 gaat veranderen. Tarieven, vergoedingen, aantal uren zorg, eigen bijdrages zijn of worden aangepast. Regelmatig in het nadeel van de zorgvrager.

Inmiddels merken ook zorgverleners (artsen, verpleegkundigen, verzorgenden) en mensen in zorggerelateerde beroepen de gevolgen van de nieuwe wetgeving. Nu is er wel een groot en duidelijk verschil: zorgverleners hebben zelf de keuze gemaakt om dit werk te doen. (Chronisch) zieken, mensen met een beperking of handicap (of combinatie) niet. Zorgverleners hebben echter niet voor de nieuwe wetgeving, de bezuinigingen en vele regels gekozen. Zij doen hun werk en zijn uiteindelijk degene die de regels en wetten in de praktijk moeten uitvoeren.

Ik vond het mede daardoor verontrustend en soms zelfs schokkend om in 2015 berichten te lezen, waaruit bleek dat zorgverleners steeds vaker worden bedreigd , dat er tegen ze wordt gescholden of dat zij met agressie te maken kregen . Het is meer dan begrijpelijk dat sommige patiënten en cliënten de wanhoop nabij zijn omdat zij geen of minder vergoeding krijgen voor zorg die zij nodig hebben. Vastlopen in het oerwoud van regels, wetgeving, formulieren. Soms weken of maanden moeten wachten op betalingen om hun zorgverleners te kunnen betalen enzovoorts enzovoorts. Maar hoe begrijpelijk ook; agressie, mensen bedreigen of de huid vol schelden die de regels en wetten niet verzonnen hebben, maar zo goed mogelijk hun werk doen…dat kan en mag niet gebeuren.

Zelf heb ik in mijn blogs ook wel eens dingen gemeld die niet goed verliepen in de zorg en zeker geen schoonheidsprijs verdienen. Ook is het soms onbegrijpelijk en moeilijk te verteren dat je als zorgvrager afhankelijk bent van de wel/niet aanwezige persoonlijke inzet en empathie van de zorgverlener. Zorgverleners hebben daarin een grote, eigen verantwoordelijkheid.

Maar laten we vooral niet vergeten dat de meeste zorgprofessionals veel kennis hebben, kundig zijn en vaak een hoop ervaring hebben. Zij zijn er zeer zeker niet op uit om patiënten dwars te zitten, willens en wetens mensen hun zorg willen ontzeggen of zich niet bewust zijn van de fouten die gemaakt worden en hoe zij die kunnen voorkomen. Zij kozen dit vak en dit werk, om de zorg zo goed mogelijk uit te voeren. Om steeds vaker samen met de patiënt/cliënt/mantelzorger een keuze te maken voor de zorg die nodig of gewenst is. Maar wel binnen de wet- en regelgeving, die het werk soms niet gemakkelijker maakt. Daarnaast nog de nodige bezuinigingen, waardoor zij hetzelfde werk (of soms meer en complexer!) met minder mensen moeten doen. Ook is er bijvoorbeeld nu al een tekort aan hbo (nivo 5) wijkverpleegkundigen en dat tekort zal alleen maar oplopen. Terwijl mensen langer thuis (moeten) blijven wonen, met meer complexe zorg.

In de praktijk zie ik gelukkig nog steeds zorgprofessionals die houden van hun vak:
Vorig jaar bezocht ik ’s middags mijn vader in het verpleeghuis. Op een groep van 8-10  bewoners waren er dan 1 verzorgende en 1 helpende om hen te helpen met toiletgang, verschonen, in-en uit bed/rolstoel helpen om te rusten, helpen met en stimuleren van eten en drinken, zorgen dat medicatie ook echt ingenomen werd. Niet alles ging altijd helemaal goed, maar ik zag wel dat zij elke handeling met liefde en zorg deden.
Het gebeurt regelmatig dat ik moet wachten in een volle wachtkamer en het spreekuur soms uitloopt. Maar zodra ik de spreekkamer wordt binnengeroepen, lijkt het of er geen volle wachtkamer is . De meeste artsen laten niet merken dat het druk is en proberen tijd en aandacht aan patiënten te besteden.
Tijdens opnames in het ziekenhuis zie ik de laatste jaren de werkdruk toenemen. Er is voor verpleegkundigen steeds minder tijd voor begeleiding van en gesprekken met patiënten. De opnameduur is steeds korter, de zorg complexer. Toch zag ik vooral verpleegkundigen met kennis en ervaring, die hun expertise, tijd en aandacht zo goed mogelijk inzetten in hun zorg voor patiënten.

De tijd dat zorgprofesionals (en mensen die werken in zorggerelateerde beroepen) hun werk vooral als een roeping zagen, is wel zo’n beetje voorbij. Maar daar is misschien wel iets veel beters voor in de plaats gekomen: Compassie, empathie, bevlogenheid, naast kennis en ervaring. Laten wij (patiënten, cliënten, mantelzorgers) dat ook blijven zien, ipv onze ogen daarvoor te sluiten. Wederzijds begrip, respect en vertrouwen zijn daarvoor de basis. Ik hoop dat dit dan ook de basis voor 2016 zal zijn!

aanvullende links/info

http://www.zorgvoorbeter.nl/ouderenzorg/hervorming-zorg-wijkverpleegkundigen-indiceren.html

http://www.nrc.nl/next/2015/12/28/sociale-verzekeringsbank-problemen-bij-uitbetaling-1573433

http://www.nursing.nl/Verpleegkundigen/Blogs/2015/12/Blog-NIcole-2015-start-van-een-nieuwe-zorgwereld-2731580W/

http://www.blikopnieuws.nl/2015/234542/extra-geld-voor-aanpak-agressie-in-de-zorg

http://nos.nl/artikel/2077163-bezorgdheid-over-veranderingen-in-de-zorg-was-terecht.html

https://yvonneblogtmetzorg.wordpress.com/2015/01/08/2015-het-jaar-van-bewustwording

Advertenties