Dag Pa, Dag lieve Opa Ajax

DSC_0038[1]

‘Als leven lijden wordt is sterven een genot.’

Deze woorden blijven sinds gisteren door mijn hoofd zoemen. Het zegt exact wat ik dacht en voel nu jij bent overleden.
Het lijden was de laatste periode niet alleen fysiek. Het was (al langere tijd) vooral psychisch, emotioneel. En dat was zwaar om te zien, een gevoel van onmacht en verdriet overheerste.

Vlak voor de zomervakantie kon je bijna niet meer overeind komen uit een stoel en lopen was vrijwel onmogelijk. Uiteindelijk bleek je 3 weken met een gebroken heup te hebben ‘gelopen’. Heel pijnlijk voor jou. Pijnlijk ook voor degene die je elke dag hadden geprobeerd te activeren en motiveren om bijvoorbeeld naar het toilet te lopen. Je kon het simpelweg niet. En steeds duidelijker werd het dat je niet ‘zomaar’ vergeetachtig was, je herkende steeds vaker dierbaren niet.

Ondertussen was je verward en soms boos, maar ook lief en aardig tegen alles en iedereen. Na de operatie ging je naar een verpleeghuis. Om te revalideren was het eerste plan. Uiteindelijk werd het je laatste ‘thuis’. Nog een keer naar het ziekenhuis, heel ziek door een longontsteking en blaasontstekingen af en aan. De acute verwardheid door het ziek-zijn verdween, maar een onderzoek bevestigde de ziekte van Alzheimer, dementie.

Je vrouw (mijn stiefmoeder) bezocht je trouw, elke dag. En opeens bleef ze weg. Zomaar. Of had ze nou de griep? Je begreep er niets van, dacht dat ze boos op je was. Pas enkele dagen later konden wij (mijn zusje en ik) je vertellen dat zij in het ziekenhuis lag. Ernstig ziek, acuut. Totaal onverwachts.

Het bericht bleek niet of nauwelijks tot je door te dringen. Twee dagen later werd je heel erg boos en agressief op iedereen die maar in de buurt kwam. Het leek jouw reactie op dat nieuws.

Je kreeg nu niet meer elke dag bezoek. Het was moeilijk om te zien hoe je lichamelijk en psychisch snel achteruit ging. Af en toe had je toch weer een redelijk goede dag. Dan herkende je het bezoek, soms maar een moment en soms wat langer. Even eruit, buiten of in het restaurant wat drinken. Als dat lukte. Want je wist ook niet meer zo goed hoe je moest drinken uit een kopje of een rietje.

De laatste dagen kwam je niet meer uit bed. Slikken lukte bijna niet meer. Je had wonden op je heup, steeds meer pijn. Vanaf de eerste pijnstilling per injectie viel je in slaap. En net toen er een overleg was tussen familie en verzorgende over wel/niet ophogen van de medicatie dacht je waarschijnlijk: daar ga ik niet op wachten, wat een gedoe….Je overleed, in het bijzijn van je vrouw, stiefzoon en schoondochter.

Ik, wij zijn blij dat verder lijden je bespaard blijft. Afscheid nam ik enkele weken geleden al van je. Toen je ons, mij wel herkende. Je zo alleen en ontredderd te zien in het verpleeghuis, elke keer als we weg gingen… dat maakte mij, ons heel verdrietig.

Ik denk aan je met een glimlach, in de tijd dat je ècht bij ons was. Rasechte Amsterdammer. Meestal in een hoek op de bank. Van een afstandje genietend van kinderen en kleinkinderen. En Ajax;-)

Het is goed zo. Dag Pa, dag Ton, dag lieve Opa Ajax.

‘Als leven lijden wordt, is sterven een genot!’

Advertenties