Gewoon op vakantie

20150813_160315

De zomervakantie is voorbij, langzaamaan begint ’t gewone leven weer. Maar is dat wel zo gewoon? Ik schreef al eens eerder een blog over het verleggen van grenzen als je chronisch ziek bent (Ziek zijn is grensverleggend. http://wp.me/p3EO4M-pj). En dat gebeurt ook steeds vaker en steeds meer in het dagelijks leven.

Het lijkt eigenlijk soms vanzelfsprekend en ongemerkt te gaan, maar af en toe word je even wakker geschud. Vaak gebeurt dat doordat iemand iets tegen je zegt of iets aan je vraagt, waardoor je bewust na moet denken over de dingen die (bijna) gewoon voor je zijn geworden.

Kort geleden zei iemand: ‘We wilden al eerder langskomen, maar ik wist niet of je nu moest spoelen (ze bedoelde wanneer ik aan t infuus lig, maar dat terzijde). Ben je deze periode een beetje goed doorgekomen? Kun je eigenlijk wel gewoon op vakantie?’ Daar was dat woord weer. Gewoon.

Ik realiseer mij nu des temeer dat iedereen het woord gewoon makkelijk gebruikt. Maar dat iedereen dit woord eigenlijk gebruikt vanuit zijn eigen beleving. Wat voor jou gewoon is, is voor iemand anders, voor mij, misschien niet gewoon. Het heeft deels te maken met normen en waarden. Maar ook met mogelijkheden en beperkingen. En met je referentiekader. Zelf merk ik dat ik, doordat grenzen vervagen en worden verlegd, dingen die ik nu gewoon vind (zonder dat ik daarbij nadenk), een paar jaar geleden waarschijnlijk helemaal niet gewoon zou hebben gevonden.

Maar ook dingen die steeds terugkomen en waarvan je dan zou denken dat dit gewoon is voor mij, voor ons. Dat is het toch niet altijd. Dat realiseerde ik mij bijvoorbeeld afgelopen weekend. Zaterdagavond. Voor mij bij uitstek een avond om met het gezin door te brengen, soms samen met familie of vrienden. Thuis of elders. Of om juist een keertje uit te gaan, naar de bioscoop of een muziekoptreden. In mijn beleving is gewoon dan met het gezin voor de buis of samen een spelletje doen (hoewel al die schermen in huis hierbij erg concurreren;-)) met iets lekkers, taart of koek. Later op de avond chips, nootjes, popcorn. Met een glas cola (nee, geen alcohol). Niets bijzonders, gewoon (dan denk ik toch direct aan al die mensen die niet kunnen of mogen eten/drinken doordat ze ziek zijn. Of aan mensen die om welke reden dan ook alleen op de bank zitten, wat niet per se vervelend hoef te zijn. Gek hè).

Soms lukt dat hier ook wel hoor, gewoon samen voor de buis. Maar steeds vaker ook niet. Dan protesteert mijn lijf en kruip ik al om 20 uur mijn bed in (meestal eerst infuus prikken, wat soms dan al teveel is). En hoewel dit dus vaker wel dan niet gebeurt, voelt het toch niet als gewoon. Als ik al op bed lig en man- en zoonlief samen beneden op de bank voor de buis zitten, met een glaasje cola en nootjes. Maar: het is niet alleen kommer en kwel hoor. Soms kruipt zoonlief naast mij in het grote bed, drinken en popcorn mee. Ook al zit hij dan te gamen op zijn I-pad en schrijf ik een blog of stuur een paar tweets, we genieten er allebei van. Dan lijkt het bijna wel gewoon. Of ik kom af en toe even naar beneden om wat lekkers te halen en even te kletsen (dat liever niet tijdens een spannende film;-) ). Ook al ben ik trouwens vaak mega-moe, slapen lukt dan toch ook weer niet. Soms merk ik dat mensen dat niet goed begrijpen. Nog heel laat een tweet versturen, ondanks vermoeidheid. Ach, gewoon.

En om terug te komen op die vraag ‘Kun je eigenlijk wel gewoon op vakantie?’: Ik ben steeds weer blij en dankbaar als het lukt om samen op vakantie te gaan. We zijn net weer een weekje thuis, na een vakantie op 30 kilometer afstand. Man- en zoonlief konden vrijwel elke dag in het buitenzwembad zwemmen, omdat het heel mooi weer was. Zelf kon ik ’s middags heerlijk even wandelen met de hond in het bos. En of het gewoon is, zo samen op vakantie? Wat is gewoon? We hebben veel bagage mee met medische spullen, die niet iedereen bij zich zal hebben;-). En er zijn steeds meer mensen die niet op vakantie kunnen, vaak omdat het te duur is. Dus vakantie gewoon? Voor de een wel, voor de ander een luxe. En thuis is ook (weer) fijn. Gewoon: hoomswiethoom.

Advertenties