Mopperen en kwetsbaar opstellen. Dàt is krachtig #chronischziek

vrouw

Soms ben ik er helemaal klaar mee. Met dat (chronisch) ziek zijn. Over het algemeen ben ik meer een aanhanger van de ‘theorie’: ‘Niet zeuren, klagen en zagen’. Als ik om mij heen kijk, dan heb ik ’t zo slecht nog niet. Maar af en toe dan baal ik.

Meestal gebeurt dat na weer een nacht slecht slapen. Als mijn infuuspomp meer dan gemiddeld (wat is eigenlijk gemiddeld daarvoor?) alarmeert in de nacht, ik meerdere keren mijn bed uit moet om naar het toilet te gaan en ik tegen de ochtend niet meer zo goed weet hoe ik nog in bed kan blijven liggen zonder pijn in rug, buik, gewrichten en spieren. Als ik dus vermoeider en met meer pijn opsta dan toen ik mijn bed inkroop. Maar…na een ontbijtje beneden aan tafel met z’n 3-en, een pijnstiller in m’n mik en de enthousiaste begroeting van onze hond Bobbie, lukt het mij meestal wel om zo’n waardeloze nacht snel te vergeten. Nieuwe dag, nieuw kansen.

Lees hier verder

Advertenties