Verhuizen…of huis aanpassen? #zorg

DSC_0609[1]

Iedereen die ouder wordt (met name met (chronische) ziekte of handicap), merkt op een gegeven moment dat zijn/haar huis niet meegroeit. Er zijn aanpassingen nodig of het is nodig om te verhuizen naar een ander huis.
In mijn directe omgeving maakte ik deze keuze mee. Dat bleek nog best lastig en meer consequenties te hebben dan gedacht.

Mijn biologische vader heb ik ruim 25 jaar geleden via allerlei omzwervingen teruggevonden. Die zoektocht op zich zou al onderwerp voor een blog kunnen zijn. Ook over het leven van mijn vader zou ik meer dan 1 blog kunnen schrijven, maar dat doe ik niet.
Mijn vader bleek inmiddels een 12 jaar jongere vriendin te hebben. Beide geboren en getogen in Amsterdam. Zij een echte Jordanese (uit de wijk ‘de Jordaan’ dus). Een hartelijke, intelligente vrouw. Een jaar of 8 geleden is mijn biologische vader hertrouwd. Dus kreeg ik er een stiefmoeder bij. Ik heb stiefmoeder altijd een vreselijk woord gevonden, daarom noem ik haar altijd bij de voornaam. In dit blog noem ik haar voor het gemak en ivm privacy ‘Rita’.
Het leeftijdsverschil is nooit een probleem geweest, integendeel: zij passen prima bij elkaar. De laatste 2 jaar is er echter veel veranderd.

Mijn vader werd 2 jaar geleden (oudejaarsdag) plotseling heel ziek. Hij stortte in op het toilet. Later bleek hij in het ziekenhuis een ernstig verwaarloosde urineweginfectie te hebben, een beginnende longontsteking en waarschijnlijk een lichte hartaanval te hebben doorgemaakt. Na een opname van een week en behandeling met antibiotica mocht hij weer naar huis. In het ziekenhuis is hij wat verward geweest, met hulp van medicatie is dat snel bijgetrokken. Tijdens deze relatief korte opname kreeg hij decubitus aan zijn hiel, een doorligplek dus. Volgens het ziekenhuis mede veroorzaakt door een minder goede voedingstoestand. Volgens Rita vooral doordat te laat werd ontdekt dat preventieve maatregelen nodig waren om decubitus te voorkomen.

Na deze ziekenhuisopname bleek mijn vader ernstig verzwakt. Het lukte nauwelijks meer om de trap op en af te lopen. Dus sliep hij vanaf die dag op de bank.
Rita werkt nog 3 dagen per week. Omdat bleek dat mijn vader op die dagen het eten vaak vergat en doordat hij nu zo verzwakt was, komt er 3 dagen in de week een wijkverpleegkundige. Zij helpt hem met wassen, aankleden. Zorgt dat mijn vader iets eet tussen de middag.
De eerste weken verzorgde zij ook de hiel van mijn vader, samen met Rita. Het duurde enkele weken(!) voordat deze dicht was. Op de dagen dat Rita niet werkt, helpt zij mijn vader met wassen en aankleden.

Behalve dat het slapen op de bank steeds minder comfortabel werd, bleek ook dat mijn vader zich nog zelden kon douchen. De douche was boven en de ruimte eigenlijk te klein om goed te kunnen helpen. Wassen gebeurde in de keuken (net zoals vroeger?!) en aankleden ook beneden. Fysiotherapie werd nog ingezet voor het mobiliseren, maar bracht niet veel verbetering, dus snel weer gestaakt. Wel stond er opeens een rollator in de kamer, maar de kamer was te klein om deze binnen te kunnen gebruiken. Als dochter (met een verpleegkundige achtergrond, maar vooral als dochter!) probeerde ik wel wat te adviseren en mee te denken in oplossingen. Van een afstand is het moeilijk iets te zeggen. Af en toe brachten wij ook een bezoekje, veel te weinig naar mijn zin. De reis ernaartoe blijkt steeds moeizamer te gaan en zwaarder te worden.

Op de dagen dat Rita werkt en de wijkverpleging komt om mijn vader te helpen, moet zij al om 5 uur (…) opstaan, om mijn vader ‘op gang’ te helpen, de katten te verzorgen en samen te ontbijten. Om 6 uur vertrekt zij vanaf huis om met openbaar vervoer op tijd op haar werk te kunnen zijn. Na verloop van tijd bleek dat hun huis niet geschikt meer was voor de zorg die mijn vader nodig had. Een moeilijke keuze volgde. Ze woonden sinds een paar jaar in een soort volksbuurtje. Kleine huisjes die rond een groen hofje waren gebouwd. Door het redelijk open karakter, een prima plek om af en toe een praatje te kunnen maken met de buren enz. Een kleine tuin voor en achter, zodat je toch even naar buiten kon lopen om buiten te zitten. Of voor het huis een praatje te maken met de buren. Klein winkelcentrum om de hoek en openbaar vervoer op loopafstand (ze hebben geen auto, maar da’s ook niet erg handig in Amsterdam).

Op een gegeven moment bleek dat het slapen op de bank echt z’n tol ging eisen. Toenemende rugpijn en slecht slapen. Rita boven, die ook niet echt rustig sliep…
Op het toilet beneden waren inmiddels beugels geplaatst. De volgende stap zou een traplift zijn (erg smalle trap) en aanpassing van de badkamer. De rest van het huis had eigenlijk ook een opknapbeurt nodig, mbt verven/sauzen/behangen. Het onderhoud van de kleine tuin, incl. plantenbakken en tuinmeubels werd teveel. De buren waren allemaal ouderen, die zelf al moeite hadden om eigen tuin te onderhouden.
Uiteindelijk besloten Rita en mijn vader om zich in te schrijven voor een (gelijkvloerse) woning. Nu valt dat in Amsterdam niet echt mee, maar in deze situatie kregen ze een behoorlijk aantal urgentiepunten. Sneller dan gedacht kwam er een woning vrij. Een hele goede huisvriendin (die nog redelijk in de buurt woonde, ook na verhuizen) hielp met schilderen enz..

Het bleek een heel ruim appartement, op de 6e etage van een groot flatgebouw. Een balkon erbij. Volgens mijn vader een mooi, groen uitzicht. Ik zie alleen een grote boom. Maar ja. Hij heeft altijd in Amsterdam gewoond, wij wonen in één van de groenste woonplaatsen van Nederland.
Er is een grote hal, waar je ook met een rollator doorheen kunt rijden. Op de slaapkamer is meer dan voldoende ruimte. Ook bij de te verlenen zorg. En de badkamer? Die is echt enorm. Dus douchen behoort ook weer tot de mogelijkheden.

Alleen….het blijkt moeilijk om contact te maken met andere bewoners. Andere culturen, werkenden. Inmiddels blijkt ook het lopen van mijn vader verder achteruit te zijn gegaan. In het begin kon hij nog wel met rollator naar het winkelcentrum in de buurt. Dat lukt niet meer. Zijn algehele conditie laat het niet toe.
Voor Rita is het ook moeilijk. Met z’n 2-en kunnen ze eigenlijk niet meer op pad. Alleen weggaan gebeurt alleen voor de boodschappen, niet te lang. Mijn vader vindt de uren alleen thuis als Rita werkt al veel te lang duren.
Bij het vorige huis maakten ze nog wel eens een praatje met deze of gene, als ze in de voortuin waren. Vanaf een balkon 6 hoog is dat toch een stuk lastiger. Langzaamaan worden de sociale contacten steeds minder, slechts een enkele blijft. Volgend jaar stopt Rita met werken, omdat ze 65 is. Nog kwiek genoeg om dingen te ondernemen of gewoon een praatje te maken, maar wanneer en met wie? Het is ook nog onduidelijk of de zorg in deze vorm door zal blijven gaan (3 dagen per week). Je zou zeggen: kwiek genoeg. Maar helpen met wassen en douchen vraagt (te) veel van iemand van bijna 65. Veel meer dan alleen een boodschapje doen (dat blijkt nu al tijdens de overige dagen van de week).

Wat is wijsheid? Zolang mogelijk in je oude buurt blijven wonen, huis aanpassen waar mogelijk en eventuele onmogelijkheden voor lief nemen? Of toch verhuizen naar een onbekende buurt, te ver weg van vrienden en bekenden. Naar een volledig aangepaste woning, gelijkvloers, gestoffeerd en al. Geschikt om te wonen bij afnemende gezondheid en ruimte genoeg voor zorg(verleners).
Wat zou u doen?

Advertenties