Met de schrik vrijgekomen

image

‘Wil je even in de spiegel kijken hoe het eruit ziet?’
‘Ja, even. Daarna wil ik op de bank, met een kleed.’

Ik ben boven en hoor mijn mannen praten. Al mijn voelsprieten staan uit en ergens in mijn hoofd rinkelt een alarmbelletje. Er is iets gebeurd, dat is duidelijk. Ik loop snel naar beneden.

De mannen zijn voor het eerst samen gaan karten. Van te voren twijfel: wel of niet doen? Zoonlief is 11, heeft vakantie en wil iets leuks doen. We zien ergens karten staan. Is hij daar niet net te jong voor? Manlief besluit te bellen. Nee hoor, kan prima. Ze hebben speciale kinderkarts en er komt vanmiddag nog een vader met kind, ongeveer dezelfde leeftijd. Later blijkt zoonlief te groot te zijn voor een kinderkart. Hij krijgt een kart voor volwassenen, met zitverkleiner en aanpassing. 

Inmiddels zit ie bleek en stilletjes op de bank. Hoofdpijn. Pijn in en om zijn nek, stijf en stram. Blauwe plekken waar de gordel zat. Rechter knie een flink ontvelde plek. Vooral heel erg geschrokken. En hij niet alleen.

Het werd een kort kart avontuur. Na een instructiefilmpje, mochten ze direct de baan op. Manlief vertrok net ietsje eerder.
Zoonlief reed een stuk rechtdoor en bij de tweede bocht na een helling ging het al mis. Sturen, gas terug, beetje remen. Boem…sturen ging niet helemaal goed. Manlief ziet in zijn ooghoek dat hij stopt, maar denkt aan materiaal pech. Zoonlief zit eerst versteend van de schrik. Een medewerker rijdt ‘m naar de kant.

Ik vraag ‘m later: was je niet bang, veel pijn, helemaal allleen daar aan de kant? (Inmiddels lopen de rillingen over mijn rug, ik zie m daar helemaal alleen zitten. Enorm geschrokken. Bleek en pijnlijk. Mijn moederhart krimpt ineen). ‘Ik vermande mij mam, maar het deed wel veel pijn.’ Dan komen heel even de tranen. Ik geef ‘m een voorzichtige knuffel.
‘Auw, auw, niet te hard…’ Verder ligt ie heel bleek en stil op de bank, lijkt een beetje in een soort shock door de schrik. De hoofdpijn wordt ook erger hij is duizelig. Hij doet steeds zijn ogen dicht. ‘Ik ben misselijk’. Nog net op tijd kan ik een grote bak voor ‘m houden. Hij braakt heel veel. Dat lucht op, maar de hoofdpijn blijft. De paracetamol die ik m al had gegeven is vast ook uitgebraakt….

Voor de 2e keer die middag besluit ik de huisarts te bellen. Ik vertrouw het niet en wil gewoon even overleggen. Op zulke momenten interesseert het mij echt helemaal niets dat ik misschien als overbezorgde moeder word gezien. Kan maar 1x te laat of te weinig bellen. De assistente begrijpt mijn zorgen. Ik heb ook alleen even een bevestiging nodig dat dit hoort bij een mogelijke lichte hersenschudding: ‘Rustig aan doen, waarschijnlijk een paar dagen. Wel een wekadvies’

Een dag of twee later gaat het al een stuk beter. Af en toe nog wat hoofdpijn, wond aan zijn knie geneest langzaam maar goed.
‘Misschien wil ik toch nog wel een keertje karten…’ Ik knik, maar hoop stiekem dat ie dat ook snel weer vergeet. Kleine jongens worden groot en mama probeert mee te groeien.

Advertenties