Onzekerheid en stress…dat gun je niemand #zorg #WMO #WLZ #ZVW

oudeman3

Het klinkt zo logisch: als je wilt bezuinigen op de zorg, dan haal je het geld weg bij hen die deze zorg (het meest) nodig hebben. De zorg is wel voor hen bedoeld, maar ach…dan maar geen zorg.
Het is zo makkelijk om de Eigen Bijdrage te verhogen en de vergoedingen te verlagen of helemaal in te trekken. Werkt aan 2 kanten, dus een dubbele bezuiniging. Ondertussen een stapeling van kosten voor mensen die afhankelijk zijn van zorg. Weet je…afhankelijk zijn…dat alleen al gun je niemand. Mensen hebben hier niet voor gekozen, het is hen overkomen. Daar bedoel ik niet mee dat mensen maar achterover moeten gaan zitten en zich geheel afhankelijk moeten opstellen. Ik bedoel er wel mee dat sommige mensen met een beperking worden geboren of deze in de loop van hun leven krijgen, ziek worden, ouder worden. Niet om gevraagd, ook niet op zitten wachten.

Iedereen probeert binnen zijn mogelijkheden een zo prettig en volwaardig mogelijk leven te leiden. Helaas heb je daar geld, middelen en mogelijkheden voor nodig. Ik zeg helaas, omdat niet iedereen daarover kan beschikken. Hulp, geld, ondersteuning: in geld en/of natura. In Nederland hebben (of moet ik al hadden zeggen?) we het best goed geregeld. Voor de meeste mensen is/was er zorg beschikbaar. Misschien niet altijd helemaal het maximale wat we zouden willen. Soms ging/gaat er ook wel eens iets mis. De laatste jaren kwamen mensen steeds vaker in de knel door bezuinigingen op de zorg. Aan de andere kant maken/maakten sommige mensen iets te makkelijk gebruik van voorzieningen. Daar moeten we elkaar op wijzen en niet meer accepteren. Dit gaat ten kosten van zorg die wèl dringend noodzakelijk is.

De nieuwe plannen voor de WLZ, jeugdwet enz zijn op papier uitgewerkt en goedgekeurd door de 1e en 2e Kamer. Maar bijvoorbeeld steeds meer gemeentes geven aan niet op tijd klaar te zijn om deze nieuwe wetten en plannen uit te voeren.
Staatssecretaris van Rijn blijft er echter bij dat de wijzigingen ingaan per 1 januari 2015 (voor een aantal mensen die nu al zorg ontvangen is er wel een overgangsjaar) en dat dit ook haalbaar is.
Zoals ik al in een eerder blog schreef: staatssecretaris van Rijn wilde de plannen ook per 1-1-2015 invoeren ‘om mensen niet langer in onzekerheid te laten’. Als ik de berichten lees in de media, op Twitter en Facebook….dan is de onzekerheid alleen maar toegenomen. Dat is een ding dat zeker is.

Mensen zijn onzeker, sommigen ook in paniek. Ze weten niet waar zij aan toe zijn. Zij weten niet of en door wie zij straks zorg zullen ontvangen. Of dit (gedeeltelijk) vergoed zal worden of dat zij dit zelf zullen moeten gaan betalen. Of dat zij moeten hopen op de goede wil van familie en bekenden. Het zal voor veel mensen betekenen dat zij geen zorg meer zullen ontvangen en het maar moeten uitzoeken.
Er heerst ook toenemende onzekerheid en ongerustheid onder zorgprofessionals omdat heel veel mensen hun werk (dreigen) kwijt te raken, maar ook omdat ze voelen en zien dat ouderen, kinderen, (chronisch) zieken angstig en onzeker worden.

Zolang je het maar hebt over mensen, ouderen en kinderen (algemene termen) denkt iedereen nog: ach ja…we moeten bezuinigen. Daarom ga ik een aantal van deze mensen fictief (maar wel gebaseerd op de praktijk) ‘een gezicht’ geven. Voor veel van hen is het onmogelijk om zelf ‘actie’ te voeren.

*Stel uw moeder is dementerend. Uw vader verzorgt haar. Met liefde, maar ook met overtuigingskracht. Eigenlijk moet hij dag en nacht bij haar in de buurt zijn, omdat ze anders bijvoorbeeld de straat oploopt en gaat ‘dwalen’. Nu gaat ze 3x per week een ochtend naar de dagbesteding. Vaak doet uw vader dan de boodschappen of heeft hij even tijd voor zichzelf. Vanaf 2016 stopt dit zeker is hem vertelt, mogelijk al in 2015. De thuiszorg komt 2x per week om uw moeder te helpen met douchen. Vanaf 2015 wordt dit nog maar voor 1 x per week vergoed volgens de wijkverpleegkundige en mogelijk vanaf 2016 helemaal niet meer. Uw vader kan de zorg nu nog maar net aan. De thuiszorg zelf betalen kan hij niet met hun beperkte inkomen. Uw vader weet eigenlijk ook niet goed hoe en wanneer hij nog hulp kan aanvragen en regelen. Hij is moe en ten einde raad. Zelf woont u op ruim een uur rijden van uw ouders.

*Bij een van de bedrijven waar u als vertegenwoordiger komt, werkt iemand die in een rolstoel zit. Vorige week vertelde zij dat ze niet zeker wist of ze over 1 of 2 jaar nog aan het werk zal zijn. Het lukt nu met moeite om 24 uur te werken. Ze krijgt een PGB (Persoons Gebonden Budget). Daarmee koopt ze zelf de hulp in die zij nodig heeft. In haar geval betekent dit dagelijks hulp bij wassen en aankleden, 1x per week huishoudelijke hulp. Het is onzeker of zij in 2016 hetzelfde budget krijgt en of dat via een PGB zal zijn. Zij moet opnieuw een indicatie aanvragen. Als ze geen PGB meer zullen ontvangen, is het lastiger om de hulp te regelen op de momenten dat het voor haar het beste past ivm werk. Het is de vraag of zij dan op tijd op haar werk kan zijn, met alle gevolgen van dien….

*Het klasgenootje van uw zoon. Hij zou eerst naar het Special Onderwijs gaan, maar
hij kan nu op de ‘gewone’ basisschool blijven. Hij krijgt dan extra begeleiding, buiten de klas. Een klas met 30 andere kinderen. Hij heeft ook regelmatig een gesprek met een psychiater, die oa medicatie voorschrijft en doseert. Volgend jaar moet dit via de gemeente worden aangevraagd. Het is nog zeer onzeker of deze gesprekken met de psychiater dan nog mogelijk zijn, omdat het voor zijn ouders te duur is om zelf te betalen.

*Uw nichtje heeft een chronische ziekte, waardoor zij bij veel dingen hulp nodig heeft. Haar moeder is gestopt met werken en ook haar vader werkt wat minder. Omdat ze een PGB hebben kunnen zij samen de volledige zorg voor hun dochter op zich nemen. Voor allerlei extra voorzieningen moeten ze straks bij de gemeente zijn. Inmiddels zijn haar ouders begonnen met invullen van diverse formulieren om een nieuwe indicatie aan te vragen. Het kost veel tijd en energie. Eigenlijk weten ze nog steeds niet (eind oktober!) hoeveel en via welk ‘loket’ zij een PGB en eventuele andere voorzieningen moeten aanvragen.
Ik heb het nu dus nog nauwelijks gehad over alle ‘loketten’ waar de vergoedingen en budgetten moeten worden aangevraagd: WMO, WLZ, ZWV (Ik gebruik expres afkortingen). Veel mensen moeten bij meerdere loketten een aanvraag indienen.

*Bij u in de straat woont een oudere man. Hij is een jaar of 80. Hij loopt met een rollator. Het eten krijgt hij van tafeltje dekje. 1x per week komt de huishoudelijke hulp. Vorige week kwam u hem tegen op straat. Hij liep een blokje om met de rollator. U groette hem en u raakte met hem aan de praat. Hij vertelde dat de huishoudelijke zorg vanaf volgend jaar niet meer vergoed zal worden. Zelf betalen kan hij dit niet, met een AOW-tje van 890 Euro. Hij heeft geen familie in de buurt wonen, is sinds een paar jaar weduwnaar. De huishoudelijke hulp is voor hem ook belangrijk, omdat hij verder bijna nooit iemand ziet. Hij voelt zich nu vaak al eenzaam. U heeft beloofd om volgend jaar af en toe boodschappen met hem te doen. Uw buurman kreeg tranen in zijn ogen en zei ‘Dank je wel. Hopelijk vind ik ook nog iemand die een keer kan stofzuigen en de badkamer kan schoonmaken. De was doe ik nu in etappes.’ U mompelde iets van druk en werk….

Alle zorgen omtrent de beschikbaarheid/vergoeding van zorg voor de komende jaren veroorzaken enorm veel stress en onzekerheid. Die gun je niemand. Helemaal niet degene die deze zorg nodig hebben of degene die hen ondersteunen in die zorg.
Zij kunnen en mogen niet aan hun lot over gelaten worden. Nogmaals: Mensen hebben hier niet voor gekozen of om gevraagd.

 

 

Advertenties