Vakantiemijmeringen

wpid-20140810_172703.jpgwpid-20140810_174902.jpg

 

 

 

 

Tijd voor een vakantieblog.
Het voordeel (of is het nadeel?) van het schrijven van deze blogs is, dat ik heel gemakkelijk kan zien hoe het vorig jaar ging. Het is ook enigszins confronterend. Want hoewel de verschillen niet heel groot zijn, zie ik toch dat ik het afgelopen jaar weer heb ingeleverd. Het gaat heel geleidelijk steeds wat minder. Daar baal ik natuurlijk nogal van.
Wel merk ik dat ik wat makkelijker met sommige dingen om kan gaan.

Zoonlief had de 1e week van zijn vakantie een tennistoernooi. Bij zijn eigen tennisclub, dus lekker dichtbij. Het leuke is dat er de hele week allerlei activiteiten voor de jeugd waren georganiseerd. Een soort zomerkamp, waarbij iedereen wel gewoon ’s avonds thuis eet en slaapt. Behalve de voorlaatste avond. Toen mocht iedereen die wilde blijven eten, filmpje kijken, slapen (?) in de tennishal en allerlei andere leuke dingen doen. Oh ja…er moest ook nog getennist worden. Zoonlief speelde slecht, geen concentratie, was niet vooruit te branden. Maar wat heeft zoonlief van deze week genoten. Af en toe stuurde hij een Whats App naar huis (vooral om mama gerust te stellen 😉 ).

Voor mijzelf was het heel fijn om te merken dat zoonlief zich zo goed vermaakte. Manlief moest eg veel werken, was dus weinig thuis. Ik vind niet dat een kind tijdens de vakantie de hele dag ‘ge-entertained’ moet worden. Maar af en toe een uitstapje en iets leuks doen, wens ik elke kind toe. Helaas kan ik zelf niet zoveel buitenshuis en probeer ik dingen te bedenken die ik wel kan.

In het begin van de zomervakantie heeft zoonlief een Playstation2 (PS2) gekocht van zijn zakgeld op een rommelmarkt. Wat is hij daar ongelooflijk blij mee! Ik merk ook dat ik daar wat makkelijker mee om kan gaan. ’s Morgens lig ik nog aan het infuus en heb echt nog een paar uurtjes nodig voor ik opsta. Lang heb ik mij daar tegen verzet. Met het gevolg dat ik ’s middags (op het moment dat zoonlief meestal uit school kwam) zo enorm moe was, dat ik regelmatig in slaap viel. Ook na een middagdutje. Nu ga ik na het ontbijt mijn bed weer in, meestal slaap ik daarna niet meer, rust gewoon uit. I-pad binnen handbereik, mijn lijn naar de wereld (vooral via Twitter). We hebben ook een TV op de slaapkamer. De laatste weken heb ik vooral National Geographic en Discovery ontdekt.

In de vakantie is dit ritme natuurlijk een beetje anders. Wat wel heerlijk is, is dat we wat minder op de klok hoeven te leven. Zoonlief gaat wat later naar bed en ’s morgens hoeft hij niet op tijd zijn bed uit voor school. Ook zijn er even geen verplichtingen mbt sport en muziekles. Manlief moet wel op tijd opstaan en naar zijn werk.
Zoonlief slaapt soms wat uit en daarna maakt hij gebruik van zogenaamde ‘schermtijd’: TV, computer, Wii, Tablet en nu ook PS2. Keuze genoeg en de PS2 was eigenlijk altijd nog een wens van onze zoon. Voorheen waren wij redelijk streng en mocht hij ’s morgens (alleen in het weekend) hooguit een klein uurtje achter een scherm. Nu hij wat ouder is en in de vakantietijd, mag en kan het wat langer. Hij geniet hier enorm van. Nu ik dat wat los kan laten, merk ik dat het voor ons allebei wel goed is. Ik kan ’s morgens gewoon nog wat rustig aan doen en voel mij niet zo schuldig omdat we niet op pad kunnen. Zoonlief vind het gewoon heerlijk ontspannend om te gamen. We letten er wel op dat dit niet de hele dag gebeurt. In de loop van de ochtend gaan alle schermen uit.

De 2e week maakt hij een paar afspraken om met vriend en vriendin te spelen. Lekker naar buiten, ‘zwembad’ in de tuin. Met wat knutselwerk en gebruik makend van wat fantasie/denkwerk ook allerlei alternatieve buitenspelletjes (zie foto’s: paraplugolf en tuintafelpoolen) Het is trouwens wel opvallend dat jongens al heel snel vragen om te mogen gamen, terwijl meiden er (in het algemeen(…)) niet veel om geven.

De andere dagen probeer ik iets met zoonlief te doen. Voor een beperkte tijd, binnen mijn mogelijkheden (maar wat zoonlief wel leuk vindt). In onze stad is er sinds kort een megawinkel met speelgoed. Zoonlief was er nog niet geweest en wilde er wel eens rond kijken. We zijn daar dus geweest samen en dit breekt dan toch mooi de dag. Ik kon tussendoor even gaan zitten en zoonlief keek zijn ogen uit. Hij gedroeg zich keurig en geen gezeur over van alles en nog wat. Klein kadootje uitgezocht, prima dag.

Een andere dag zijn we even naar de stad geweest. Zoonlief wilde graag nog een 2e hands PS2 spelletje. Eerst even samen lunchen en daarna stukje door de stad gelopen. Heel gezellig, maar ook erg vermoeiend. Ook zoonlief had het op een gegeven moment wel gezien (wilde snel naar huis zijn nieuwe spel uitproberen 😉 ).
Thuisgekomen kroop ik (toch wel enigszins) brak op de bank. Zoonlief mocht nog op de PS2, zijn spel uitproberen. ’s Middags blijven de schermen meestal uit tot een uurtje of vijf, maar ook die regel hanteren we in de vakantie wat ruimer.

Eigenlijk komen we zo prima de eerste 2 weken van de vakantie thuis door. Ik kwam er gaandeweg achter dat ik door streng te zijn voor zoonlief mbt schermtijd, ik dat ook voor mijzelf was.
Soms vind ik het lastig om daar een goede balans in te vinden. Ik wil niet dat mijn chronische ziekte een excuus is voor veel tv en gametijd. Maar eerlijk gezegd ben ik daar soms dus te ‘streng’ in geweest. Opvallend genoeg zag ik om mij heen bij andere (niet-chronisch zieke) ouders, dat zij daar ook wel mee worstelen maar toch makkelijker in zijn.

Het is ook voor ons allemaal niet goed als ik ten koste van alles deze regel heel strikt hanteer. Soms is het gewoon handig en ook rustgevend om een kind bijvoorbeeld even een film te laten kijken en dan zelf te kunnen uitrusten. Dat is soms beter dan oververmoeid te raken, waardoor ik sneller geïrriteerd ben.

En verder? Gewoon lekker  buiten, spelen en de wereld en ook je grenzen als kind ontdekken. Oh ja…en veel met muziek bezig zijn. Zoonlief kan erg goed drummen, speelt sinds een halfjaar keyboard. Hij componeert zelf ook wat melodietjes en ritmes op een keyboard die is aangesloten op de computer. Voor hem zijn dat prima manieren om zijn energie kwijt te raken en zich te uiten. Mooi om dit te zien (en te horen 😉 ).

Ondanks dat ik zelf langzaam achteruit ga en wat minder kan, groeit zoonlief gelukkig gewoon door. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. Ondanks moeilijke jaren met heel veel ziekenhuisopnames, doet hij het zo slecht nog niet. Hij wordt steeds zelfstandiger, zoekt langzaam zijn eigen weg Ik ben blij en dankbaar om dit zo te mogen zien en mee te maken. Tijdens een vakantie zit je eigenlijk even in een vacuüm, tussen 2 schooljaren of 2 scholen in. Dat is dan mooi een moment om een beetje te mijmeren….;-)

Advertenties