Gaan we oma nog iets leren?

DSC_0190[1]In een artikel in het AD is de directeur van de V&VN aan het woord over de nieuwe rol die de verpleegkundige krijgt in de wijkverpleging. Daarin staat de volgende zin: ‘ misschien kan ik de cliënt (of zijn/haar mantelzorger) nog iets leren’ (http://www.ad.nl/ad/nl/1012/Nederland/article/detail/3683942/2014/07/04/Wijkzuster-houdt-oma-lekker-thuis.dhtml).

Natuurlijk….een mens is nooit te oud om te leren. Alleen…het klinkt ook wat betuttelend. En dat is juist niet de bedoeling in de wijkverpleging anno 2015.

Naar ik heb begrepen gaan de HBO-wijkverpleegkundigen straks de indicaties stellen voor de langdurige zorg, waardoor er de komende tijd veel extra HBO-verpleegkundigen nodig zijn. Tot nu toe werkten er relatief veel ouderen in de wijkverpleging (zie ook aanvullend blog Werken in de wijk aantrekkelijker vanaf 2015? http://wp.me/p3EO4M-El ) die ook voor een deel de intake-gesprekken deden. Met het te verwachten tekort zal het aantal jong-gediplomeerden toenemen.

Volgens dit artikel is het idee dus ook dat de wijkverpleegkundigen de (oudere) zorgvragers ‘nog iets zal kunnen leren’. Dat zal ook zeker kunnen. Bijvoorbeeld als een cliënt net diabeet blijkt te zijn en zelf insuline moet (leren) spuiten. Of een cliënt waarbij net een stoma is aangelegd. In het ziekenhuis heeft de cliënt de verzorging aangeleerd, eventueel samen met een mantelzorger. In sommige gevallen zal een cliënt daarna toch nog zorg en begeleiding nodig hebben, in combinatie met het herstel. Ook dan zal de wijkverpleegkundige een oudere cliënt en/ of zijn mantelzorger nog iets kunnen leren. In het artikel wordt als voorbeeld genoemd het aanleren van aan- en uittrekken van steunkousen door mantelzorgers. Volgens mij is dat het grootste probleem niet. Mensen kunnen dit makkelijk aanleren. Lastiger is het om mensen te vinden die deze taak op zich willen nemen. Die 2x per dag dit willen doen, dag in dag uit. Niet voor een keertje, maar jarenlang. En dat valt niet aan te leren…

Je moet ook reëel zijn: er is een groep zorgvragers die echt ‘gewoon’ zorg nodig heeft. Die bijvoorbeeld door slecht zien en trillende handen niet in staat zijn zelf een stoma te verzorgen. Als er dan ook geen mantelzorger in directe nabijheid woont, is het vrijwel onmogelijk om iemand deze zorg aan te leren. Mede daarom vind ik het dus enigszins betuttelend klinken. Ook omdat er aan de kant van de zorgvrager juist meer eigen inzet wordt verwacht. Waarbij de zorgvrager toenemend verantwoordelijk is voor de organisatie en uitvoering van eigen zorg. Chronisch zieken hebben meestal ook heel veel kennis en ervaring mbt eigen ziekte. Vaak meer dan de zorgverlener. En vooral: een oudere cliënt zal aanzienlijk meer levenservaring hebben dan een jonge verpleegkundige.

Dus eigenlijk moeten we het omdraaien: ‘Misschien kan de verpleegkundige nog iets leren van de cliënt”. Misschien? Ik weet het wel zeker!

 

V&VN = beroepsgroep voor Verpleegkundigen en Verzorgenden Nederland

Advertenties