Een groot, klein wonder….

DSC_0178[1]

Woensdag 11 juni 2014 om 11 uur was het exact 11 jaar geleden dat onze zoon werd geboren.
Een groot, klein wonder. Nog steeds zijn wij elke dag blij en dankbaar dat hij er is en dat hij gezond is (ook omdat ik een zeer riskante en grote darmoperatie onderging in de 17e zwangerschaps week).
Ik kan eigenlijk niet onder woorden brengen wat hij voor ons, voor mij betekent.

Wat ik de afgelopen jaren erg moeilijk vond, waren de momenten dat ik weer (acuut) opgenomen werd in het ziekenhuis. Soms voor een paar uur, soms voor enkele weken of maanden. En dat tientallen keren.
Steeds weer vond en vind ik het heel erg moeilijk om te zien wat dit met man en kind doet. Vooral op onze zoon heeft het veel impact. Het feit dat ik chronisch ziek ben, is soms al best moeilijk. Maar die ziekenhuisopnames hakken er echt in. Twee weken geleden lag ik plotseling weer een nachtje in het ziekenhuis. Zoonlief schrok enorm en was van slag (niet zo vreemd natuurlijk).
Toch zie ik ook dat zoonlief het wel een plekje heeft gegeven en er (nu hij wat ouder wordt) steeds beter mee om kan gaan. Het blijft moeilijk, maar man -en zoonlief proberen zoveel mogelijk hun”eigen ding” te blijven doen. Ik ben trots op hen allebei en hoe ze hier mee omgaan!

Tijdens één van deze ziekenhuisopnames (in 2010) schreef ik onderstaand ‘gedicht’:

Ik mis je mamma…..
Ik mis jou ook.
Ik wil niet dat je verdrietig bent
als ik hier blijf en jij naar huis gaat.
Oké….heel even kan wel.
Maar ik zie je liever spelen, muziek maken
en plezier hebben.
Dus als je huilt….huil niet te lang,
dat maakt ons allebei verdrietig.
Geef mij nog een dikke knuffel
en een kusje, allebei.
Morgen zie ik je weer, dus hou nog even vol.
Ik denk aan je.
Love you XXxx

Advertenties