Ervaringsverhalen: alles vertellen?!

Het Rathenau instituut liet afgelopen week in diverse persberichten weten dat ziekenhuizen meer gebruik zouden moeten maken van patiënten(ervarings)verhalen. Als voorbeeld werden spiegelgesprekken, focusgesprekken, en Els Borst gesprekken genoemd.  

Ik mis echter nog een belangrijke bron: patiënten ervaringsblogs! Er zijn er inmiddels heel veel en ze kunnen de zorgprofessionals waardevolle informatie bieden! Deze blogs laten de patiënt (de mens) achter de cijfers zien. Niet alle blogspots gaan over de ziekenhuiszorg alleen, maar ze zijn wel te vinden.

Wat wel van belang is bij àlle ervaringsverhalen: de patiënt bevindt zich altijd in een kwetsbare positie! Als de patiënt zijn (negatieve) ervaringen vertelt, voelen zorgproffesionals zich snel aangevallen. De patiënt is en blijft ook daarna (gedeeltelijk) afhankelijk van de zorg die deze professionals bieden. De “zorgrelatie” kan ernstig verstoord raken!

Zelf schrijf ik ook regelmatig over mijn ervaringen in het ziekenhuis. Ik noem nooit de namen van zorgproffessionals en probeer met respect over deze ervaringen te schrijven.
Het schrijven en publiceren van een blog tìjdens een ziekenhuisopname maakt je als patiënt nòg kwetsbaarder. Tijdens mijn laatste ziekenhuisopname schreef ik ook enkele blogs. Ik weet dat ik toen bewust geen concrete voorbeelden noemde en mijn ervaringen vrij algemeen beschreef. Het feit dat je niet fit/ziek bent en afhankelijk van de zorg, maakt  je ook minder mondig.

Ooit reageerde iemand via Twitter met de opmerking: “hoe kun je nu jouw (negatieve) ervaringen in een blog zetten? Je zou geen negatieve dingen moeten schrijven over je “eigen beroepsgroep” (verpleegkundigen).” Daar had deze persoon misschien wel een punt. Verpleegkundigen en artsen werken over het algemeen hard, willen goede zorg leveren. Niemand maakt bewust fouten. Veel verpleegkundigen en artsen doen dit werk “met hart en ziel”. Als er iets fout gaat, kunnen zij daar lang last van hebben (psychisch). Aan de andere kant worden er soms ook hele mooie, positieve ervaringsverhalen verteld! Ik hoop dat door het delen van mijn ervaringen, de zorg op den duur beter wordt! Van fouten kun je leren (als je dit goed oppakt) en de positieve verhalen zullen als voorbeeld kunnen dienen.

Er is ook nog iets opvallends: ik schreef bijvoorbeeld het blog “Veilig in het ziekenhuis?! http://wp.me/p3EO4M-jE”. Daarin noemde ik toch een aantal dingen die mis gingen in het ziekenhuis (ervaringen in 4 ziekenhuizen), waardoor ik mij erg onveilig voelde. Via Twitter, maar ook onder dit blog kreeg ik veel reacties. In eerste instantie vrijwel alleen van patiënten. Bijna alle patiënten die reageerden, vonden de beschreven situaties heel herkenbaar en/of vertelden een eigen ervaring. Al vrij snel werd dit blog ook opgemerkt door zorgprofessionals. Wat daarbij opmerkelijk was dat een groot aantal van hen (ik schat 80%) reageerden in de trant van “wij hebben projectgroep A en B, zijn heel goed bezig met het onderwerp patiëntveiligheid. Het gaat goed in ons ziekenhuis. De situaties zoals in dit blog komen bij ons veel minder voor.” Eén van deze reacties kwam van iemand uit een ziekenhuis waar ik enkele van deze onveilige situaties had meegemaakt…..
Een veel kleinere groep vond de inhoud van het blog een eye-opener. Het deed hen beseffen hier alert op te zijn en te blijven. 

Als patiëntenervaringen worden opgeschreven en gepubliceerd, is het dus goed om te beseffen dat soortgelijke gebeurtenissen in veel ziekenhuizen kunnen plaatsvinden. Het gevaar bestaat namelijk dat de ervaringen worden gelezen en te snel worden afgedaan als ” oh…dat was niet in ons ziekenhuis of op onze afdeling. Dat zou bij ons niet gebeuren…..” Dat is vooral het nadeel van ervaringen die anoniem of in algemene zin worden opgeschreven. De ervaringen worden dan misschien wel gelezen en mogelijk herkend. Maar of deze daadwerkelijk ook gebruikt zullen worden om dingen te veranderen, is dan nog maar de vraag.

Ervaringen die worden gedeeld in het ziekenhuis waar deze plaatsvonden, moeten binnen een veilige omgeving kunnen worden besproken. De zorg voor de patiënt moet daarna gewoon doorgang vinden, zonder dat deze patiënt door het delen van zijn/haar ervaringen anders wordt bejegend!

Nogmaals: ervaringenverhalen van patiënten kunnen veel waardevolle informatie bevatten. Als de lezer dit in het achterhoofd houdt en ze worden met respect gedeeld, dan kunnen deze ervaringsverhalen helpen de zorg te verbeteren. Uiteindelijk is dat ook wat we allemaal willen: goede, liefdevolle zorg voor iedereen!

Els Borst gesprekken: (http://www.nfk.nl/mmbase/attachments/582293/Els_Borstgesprekken_in_uw_ziekenhuis.pdf).

Advertenties