Patiënt en of zorgverlener?!

Exif_JPEG_PICTURE

Ben nog steeds een beetje van slag, echt enorm geschrokken! Een klein foutje, wat grote gevolgen had kunnen hebben. Gelukkig liep het goed af.
U denkt natuurlijk: waar heeft ze het nu weer over? Ik heb het over een moment van onoplettendheid. Of eigenlijk lette ik wel op, maar het drong niet goed tot mij door.

Zoals sommige van u weten, lig ik ’s nachts aan een infuus. Dit infuus dien ik toe via een shunt (een verbinding tussen een ader en slagader) in mijn rechter bovenarm. Omdat het aanprikken op het moment moeizaam gaat, prik ik nu om de dag aan en laat dan de naald 1 dag zitten. Langer mag niet ivm infectiegevaar en kans op verschuiven of losschieten van de naald enz enz.
Nadat het infuus is ingelopen, spuit ik de naald door met heparine. Dit zorgt ervoor dat het bloed in de naald niet stolt, waardoor de naald verstopt zou kunnen raken.

Zo ook afgelopen donderdagmorgen. Ik pak een ampul magnesium (lees het etiket na), zuig de vloeistof op en sluit deze aan op het infuuskraantje. Terwijl ik begin met inspuiten denk ik nog: wel straks even extra opletten bij het neerzetten van een nieuwe doos. En op dat moment (terwijl ik dus de naald doorspuit) denk (en zeg ik!): “shit, shit…shit. Oh nee….”
Ik spuit dus de naald door met 3cc magnesium ipv heparine!!! Ik raak een beetje in paniek en aan de ander kant blijf ik juist heel kalm. Wat denkt een mens dan snel: ik herinner mij direct dat ik ooit in het ziekenhuis een veel te hoge dosering magnesium kreeg (ook een foutje) en dat dit op zich geen kwaad kon. Ik krijg het even heel erg warm (had ik toen in het ziekenhuis ook), denk even dat ik onderuit ga. Mijn hartslag schiet omhoog (door de stress, niet door de medicatie). Ik ga snel zitten op de stoel die naast mij staat. Na een paar secondes besluit ik op te staan en naar de andere kamer te lopen, waar ik op bed ga liggen. Allerlei gedachten schieten door mijn hoofd.

Ik krijg magnesium trouwens om de dag, maar dan opgelost in 100ml NaCl (zout). Hierdoor is de concentratie veel lager. Die 100cc loopt dan meestal in 45 min in. Ik spoot die ochtend 3cc “pure” magnesium in 1-2 secondes…Gelukkig was het magnesium en niet 1 van de andere ampullen, die ik ook nog in huis heb. Moet ik een arts bellen? Mijn hartslag daalt weer wat en ik voel mij verder wel redelijk goed.

Toch denk ik dat het goed is om even met een arts te overleggen. Maar ja..de huisarts zal dit ook niet goed weten. Ik besluit een verpleegkundige in het Radboud te bellen die gespecialiseerd is in infuustherapie thuis. Gelukkig word ik direct doorverbonden. Ik vertel haar wat er gebeurd is en hoe ik mij voel. Zij kan mij direct al geruststellen. Het kan eigenlijk geen kwaad. Magnesium wordt zelfs wel eens op deze manier gebruikt, nl om de “omloopsnelheid” van het inspuiten van medicatie via een bloedvat te bepalen. Ik hoef verder geen medische hulp te regelen. Pfff…gelukkig. Het stelt mij enigszins gerust, maar wat ben ik geschrokken!!!

We bespreken nog kort hoe dit kon gebeuren en of ik nog iets kan doen om dit te voorkomen. Hoe het kon gebeuren? Geen idee. Vermoeidheid en minder concentratie? Net zoiets als iemand per abuis diesel in een benzinemotor gooit? De ampullen bewaar ik trouwens al bewust op 2 verschillende plekken in en op een kastje. Het is gewoon een foutje en pech, domme pech. Maar ook heel veel geluk! Wat als ik ipv magnesium een ampul kalium had gepakt (die zien er overigens heel anders uit)? Als ik onwel was geworden of nog erger? Allerlei scenario’s schieten door mijn hoofd (die ik hier maar niet ga herhalen).
Ik besluit ook om mijn mobieltje altijd mee te nemen als ik met een infuus aan de gang moet (deed ik eigenlijk bijna altijd al, deze keer net niet). Op dit moment heb ik geen extra kalium nodig. Dus voor mijn eigen gemoedsrust besluit ik ook om de kaliumampullen die ik nog in huis heb, voorlopig maar ergens anders goed op te bergen. Ik ben hier sowieso al erg zorgvuldig mee, ook omdat er soms kleine kinderen in huis komen.

De hele dag ben ik van slag. De schrik zit er goed in (eigenlijk nog steeds)! Ik bespreek het natuurlijk nog even met manlief. Gelukkig zijn wij allebei redelijk nuchter. Manlief begrijpt dat ik enorm ben geschrokken, maar het kan echt iedereen overkomen. Wel maakt de vermoeidheid het er niet beter op.

’s Avonds moet ik weer een infuuszak klaarmaken. Ik controleer wel 4x de ampullen. Twee dagen later moet ik weer een infuusnaald doorspuiten met heparine (!!!). Ik merk toch een soort angst om zelf de naald door te spuiten. Het voelt ineens heel raar. Dat zal nog wel even zo blijven!

Het uitvoeren van (verpleegtechnische) zorghandelingen door een patiënt thuis heeft best veel impact.
Ik denk dat dit ook vaak wordt onderschat in al het tumult rondom eigen regie, zelfmanagement, zelfzorg, samen beslissen (shared decision making) en allerlei andere termen en ideeën. Ik bedoel daarmee niet alleen de kans op fouten. Maar ook het altijd zelf regelen en uitvoeren van deze zorg. Er wordt steeds vaker verwachten geëist dat een patiënt dit zelf doet (evt mantelzorger, maar is vaak lastig te regelen). Veel (chronisch) zieke patiënten willen dit ook zo lang mogelijk zelf doen. Dat zorgt voor meer vrijheid en minder afhankelijkheid. Het ontbreekt een (chronisch) zieke patiënt echter ook regelmatig aan energie, concentratie, soms ook discipline, soms gewoon te ziek. De zorg gaat wel 24/7/365 door! Je bent patiënt en zorgverlener tegelijk. En soms is dat best zwaar en moeilijk!

Advertenties