Controle volgens protocol…noodzaak?

Exif_JPEG_PICTUREWij volgen het landelijk protocol van de Trombosedienst. En u heeft voor deze afspraak getekend. Dus….Dat is elke keer het antwoord dat ik krijg als ik vraag of 2x per jaar controle zinvol is. Ik schreef er al iets over in dit blog: Zelf doen! #vrijheid #Ehealth http://wp.me/p3EO4M-st

Elke keer protesteer ik, maar voel mij vooral klemgezet. Want als ik mij niet aan dit protocol houd, dan zou het zo maar kunnen zijn dat ik “mijn” (in bruikleen) Coagu-check (apparaatje om zelf INR te controleren, zie ook genoemd blog) moet inleveren. Dat wil ik natuurlijk absoluut niet. Dat zou ten koste gaan van mijn vrijheid.

Wat gebeurt er tijdens een controle? De verpleegkundige prikt mijn INR en controleert de waarde in “haar” Coagu-check. Daarna mag ik zelf een keer prikken (onder haar toezicht) en controleer ik de waarde met “mijn” Coagu-check. Ik krijg een nieuw doosje prikkers en strips. Heeft u nog vragen? Nee…geen vragen. Nou ja…behalve dan of dit echt 2x per jaar nodig is.

Tijdens de laatste controle borrelde er 2 nieuwe vragen op, omdat ik op mijn eerste vraag inmiddels het antwoord wel weet. Ik vroeg de verpleegkundige: zijn er wel eens foutmetingen of ander problemen naar voren gekomen tijdens deze 2-jaarlijkse controle? “Nee” was het antwoord. Maar dat komt natuurlijk omdat wij dit zo regelmatig controleren (…).” Daarop vroeg ik haar (niet helemaal onbelangrijk): “Is dit protocol al eens geëvalueerd?” Daarop wist de verpleegkundige eigenlijk niet goed antwoord te geven. Het protocol was de verantwoording (…) van de landelijke Trombosedienst en het ziekenhuis volgde deze.

Wel was er na de introductie cursus 1 controle (ik meen die na enkele weken plaatsvond) tussen uitgehaald, omdat die toch overbodig leek (…). Maar als ik vragen had over het protocol en een eventuele evaluatie, dan moest ik maar contact opnemen met het hoofd van de trombosedienst in het ziekenhuis….:-( Wel toonde de verpleegkundige deze keer duidelijk wat begrip. Ze kon zich wel enigszins voorstellen dat de optelling van controles bij verschillende artsen en soms verpleegkundigen (en bijv alleen bloed prikken), best wel eens heel veel kon zijn. En dat is het ook.

Eigenlijk was ik daarna een beetje met stomheid geslagen. Op zich denk ik dat het wel zinvol is om de Coagucheck op een vast tijdstip te controleren. Het eerste jaar misschien ook nog een keer een controle of het prikken op zich goed gaat. Naar mijn idee is 2 x per jaar echt niet nodig. Je zou er ook nog voor kunnen kiezen om standaard (bijv. 1x per 2 jaar) de meter in te nemen en om te wisselen voor een andere (die daarvoor gecontroleerd is).  

Zoals bekend lig ik ’s nachts ook aan een infuus. Dit loopt via een infuuspomp. De eerste jaren dat ik deze had, werd deze niet gecontroleerd. Vorig jaar moest ik ‘m opsturen en werd deze omgeruild. Als ik het goed heb begrepen gaat dit nu standaard 1x per 1 of 2 jaar gebeuren. Voordeel: eventuele mankementen worden op tijd opgespoord. Ik heb daarna een goed gecontroleerde pomp in huis, waardoor de kans kleiner is dat ik midden in de nacht met een kapotte pomp zit. Minder stress en geen onnodige ritjes naar het ziekenhuis. Het is ook niet echt nodig dat ik zelf fysiek aanwezig ben bij deze controle.

Tot nu toe heb ik het hier vooral over de controle van apparatuur. Er wordt ook gekeken hoe het prikken gaat, maar als je dit zo vaak doet is die controle niet echt meer nodig (zeker niet 2x per jaar).

Na een “kleine” operatie of bij een (chronische) ziekte zijn er ook controles nodig. Jaren was het bijvoorbeeld gebruikelijk om na een liesbreuk operatie standaard na een dag of 10 op controle te komen voor het verwijderen van hechtingen en evt een uitslag. Daarna nog maar een keer na 6 weken. Gelukkig wordt in steeds meer ziekenhuizen gekeken wat er nodig is voor een patiënt. Vaak blijkt 1 controle genoeg te zijn. Soms kan een uitslag (bijvoorbeeld na een scopie) ook telefonisch worden gegeven. Afhankelijk van de uitslag kan dan alsnog een poli controle worden gepland.

Het is niet zo dat alle protocollen onnodig zijn. Voor diabetes patiënten bestaan er bijv protocollen waarbij de patiënt regelmatig naar de oogarts, de (gespecialiseerde) pedicure, praktijkverpleegkundige en/of diabetesverpleegkundige gaat. En een patiënt die bijv darmkanker heeft gehad heeft de 1e vijf jaar regelmatig controle vlgs een protocol bij chirurg en internist, waarbij ook regelmatig scans en bloedonderzoek zijn gepland.

Protocollen zijn handvaten die duidelijkheid kunnen geven in de zorg. Het is zeker noodzakelijk dat deze protocollen worden opgesteld nav ervaringen uit de praktijk (eventueel evidence based). Ook moeten deze regelmatig worden geëvalueerd. En soms kun je er van afwijken, het zijn tenslotte handvaten/richtlijnen

In het geval van controles bij een arts of verpleegkundigen is het dus goed om te bedenken of het echt nodig is om een controle standaard (vlgs protocol) te doen. Het is voor patiënten belastend en werkt kostenverhogend in de zorg.

Ik zie nu al op tegen de volgende controle bij de Trombosedienst: Heeft u nog vragen? Ja eigenlijk wel…waarom ben ik hier nu eigenlijk?

Advertenties