Zorgen in het donker

Exif_JPEG_PICTURE

Vorige week is er bij ons ingebroken. Elke keer als ik nu alleen thuiskom (vooral als het donker wordt/is) durf ik bijna ons huis niet in. Ik maak eerst even een rondje om het huis om te kijken of alle ramen en deuren gesloten en nog intact lijken. Regelmatig neem ik nu ook mijn I-pad (die ze wonderbaarlijk genoeg hadden laten liggen, de oude is wel meegenomen) mee, als ik even weg ga. Gelukkig ben ik niet vaak weg van huis….

Vorige week was ik in de namiddag alleen thuis, boven een infuuszak klaarmaken. Toen ik beneden kwam stond opeens de stereo aan (alleen geruis, geen muziek). Ik schrok mij het-weet-ik-niet-wat. Echt, mijn hartslag en bloeddruk moeten gevaarlijke hoogtes hebben bereikt. Gewapend met een kaarsenaansteker (vraag mij niet waarom, maar die lag voor het grijpen), heb ik de benedenverdieping afgespeurd. Uiteindelijk was er niets/niemand te zien. Denk dat onze onschuldige, grote rode kater Henry bovenop de afstandsbediening is gesprongen…..

Gek genoeg moest ik vanmiddag opeens denken aan de periode dat ik als wijkverpleegkundige werkte. Vaak was het buiten nog donker als ik op pad ging. Bij een aantal mensen werd de deur geopend door een familielid. Soms deed de bewoner/ster dit zelf. Maar het gebeurde ook regelmatig dat je zelf binnen moest zien te komen. Ik ga u niet vertellen hoe dat soms is geregeld met codes en sleutels.

Ik was mij er altijd wel heel erg van bewust dat ik bij mensen THUIS kwam. Ik had daarvoor ruim 20 jaar in het ziekenhuis gewerkt. De thuiszorg is wat dat betreft heel bijzonder, intiemer. Veel improviseren ook. Met het openen van de voor (of achter) deur stap je letterlijk in een andere, persoonlijke wereld van de bewoner.

Ik herinner mij in deze context nog een oudere dame in een heel groot huis. Een dementerende dame, die met hulp van thuiszorg zo lang mogelijk in haar eigen huis  wilde blijven wonen. Ze had ook een lieve, behulpzame dochter, maar die woonde op 2 uur reisafstand…

’s Morgens in alle vroegte (de kunst was om bij mevrouw te arriveren voordat zij echt aanstalten maakte om op te staan) moest je zelf de woning binnen komen, meestal nog in het donker. Zo’n groot, relatief onbekend huis heeft in het donker toch iets mysterieus…..

De klok (zo’n grote, waar regelmatig het uurwerk van opgedraaid moest worden) leek vele malen harder te tikken. Meestal was het nog erg koud. Of juist heel erg warm, als de verwarming op 22 graden was blijven staan.

Mevrouw sliep boven en maakte gebruik van een traplift. Een enkele keer echter bleef zij gewoon beneden in haar stoel slapen. Het lukte de late dienst dan met geen mogelijkheid om mevrouw naar bed te helpen. Haar stoel stond iets verscholen achter een  muurtje van de keuken. Als mevrouw daar dan heel stilletjes zat, kunt u zich misschien voorstellen dat zij mij wel eens enorm heeft laten schrikken. Alleen maar omdat ze in die stoel zat 😉 Meestal stond dit wel in de rapportage, maar mevrouw zei dan bijv. opeens “Hallo”, zonder dat ik haar opgemerkt had en voordat ik de rapportage had kunnen lezen. Als ik dan netjes “Goedemorgen, goed geslapen?” zei, kon ze mij soms verbaasd aankijken. In haar beleving was het namelijk nog laat op de avond of midden in de nacht…

Ook herinner ik mij een ochtend waarbij ik niets vermoedend naar boven liep. Zachtjes en zonder onnodig licht te maken. Op haar slaapkamer was mevrouw niet. Wel een spoor van kledingstukken en andere spullen. Er was ook nog een zogenaamde kleedkamer. Schijnbaar was de kledingkeuze van de late dienst niet de keuze van mevrouw, want ook daar lagen overal kledingstukken. Maar geen spoor van mw. Misschien in de badkamer? Erg donker. Ook daar kon je mevrouw soms muisstil aantreffen. Maar ook daar geen spoor van mevrouw. Dit waren eigenlijk de enige ruimtes waar ik normaal binnentrad. Nu werd het echt wel spannend. De traplift stond nog boven, dus mevrouw zou toch ook boven moeten zijn? Nog maar een deur openen. Een kamer met wasgoed, maar geen mevrouw. Volgende deur. Dat was de deur naar de zolder (zonder traplift). Er restte nog één deur. In eerste instantie niets te zien. Maar uiteindelijk (nadat mijn ogen aan het donker gewend waren) trof ik mevrouw daar heerlijk slapend aan in een bed dat diende als logeerbed. Gelukkig in bed en niet ergens in huis op de grond. Want ook dat tref je wel eens als wijkverpleegkundige.

Wat ik mij trouwens nu achteraf realiseer is, dat deze dame nooit angstig leek of schrok als ik (of een collega) binnenkwam. Ze leek eerder verrast (waarschijnlijk mede door de dementie). Soms blij verrast, soms boos verrast. Blij om iemand te zien. Soms boos, omdat ze geen zin had om op te staan en te beginnen aan het ochtendritueel. Met de familie waren minimale zorgafspraken gemaakt. Als mevrouw zin had, hielpen we haar met douchen. Maar niet standaard op een vaste dag. Dat lukte gewoon niet. Mevrouw had een sterke, eigenwijze wil. Soms botste dit wel eens. Maar meestal lukte de minimale zorg wel (en eigenwijze mensen mag ik persoonlijk wel 😉 ).. Haar ontbijt bestond elke morgen uit een beschuitje, 2 gekookte eieren (6 minuten) en een glas versgeperste jus d’orange (3 sinaasappels). Dit was wel wat extra werk, maar het enige dat mevrouw  overdag at. Het hoorde bij haar eigen ochtendritueel. Het was ook fijn om voor haar te mogen doen.

Het huis was echt heel groot en donker. Met allerlei hoekjes en kasten en laatjes. Maar het was wèl het huis van mevrouw . De plek waar zij jaren lang met haar man en later met haar dochter en man woonde. De laatste jaren dus alleen.

Mede door haar dementie was het soms wel moeilijk om haar alleen achter te laten. Het gas van het fornuis werd afgesloten. Mevrouw rookte graag een sigaretje, maar dit kon alleen nog onder begeleiding. Ondanks allerlei aanpassingen en afspraken moest mevrouw later toch naar een klein verpleeghuis, vlak bij haar dochter. Daar heeft zij maar kort gewoond.

Waar een inbraak al niet goed voor is…:-) Eigenlijk heb ik mij nooit echt bang gevoeld als ik in het donker ergens naar binnen ging. Misschien komt dat, omdat ik wist dat er altijd iemand thuis was?! Ik heb ook het gevoel dat ik door (het opschrijven van) deze herinneringen de volgende keer ook minder bang zal zijn als ik onze eigen woning binnen ga. Heel bijzonder eigenlijk!

 

Naschrift:

1. Maak regelmatig een back-up van uw foto en video bestanden!!! Camera’s zijn (uiteindelijk(…)) vervangbaar. Beelden niet.

2. Als bij een inbraak smartphone, tablets of computers worden meegenomen, denk er dan ook aan om uw Wachtwoorden te wijzigen van oa Facebook, Twitter, e-mail, I-tunes, evt internetbankieren, Whats-App enz enz. (van alle huisgenoten die hierop ingelogd waren!).

Advertenties