Social Media in de zorg

DSC_0019naamloos

Voor mij bestaat Social Media in de zorg vooral uit Twitter. Daarnaast is er nog E-health. Er zijn een 2-tal ziekenhuizen die ik volg in de zorg. Zij volgen terug. Af en toe gaat er een tweet heen en weer. Met gepaste afstand, wederzijds. Dit komt vooral omdat ik met een instelling lijk te twitteren, niet met een persoon. Een uitzondering hierop zijn de twitterspreekuren. Dan kan ik gericht bij dokter A of verpleegkundige B een vraag neerleggen. Als een ziekenhuis dit verzorgt, dan ervaar ik dat als positief. Een ziekenhuis met kundig personeel. En met lef! Ook toont een ziekenhuis met een Twitter account dat het open staat voor communicatie, transparantie. Het ene ziekenhuis is daar verder en opener in dan de ander. Voor een deel van de patiënten (waaronder ikzelf 😉 ) gaat het allemaal veel te langzaam. Blijft de zorg achter de feiten aanlopen. Zowel wat betreft Social Media, als ook wat betreft e-health. De andere groep heeft er helemaal niets mee. Is bang dat de “gewone” gesprekken ten kosten zullen gaan van bijv een gesprek via Twitter. Facetalk via een online verbinding is dan al een mooie tussenweg. Veel patiënten zijn ook bang voor hun privacy.

Ik ervaar zelf in de zorg vooral de mooie kant van Twitter. Het bijzondere van Twitter vind ik dat de tweets (“gesprekken”) vooral plaatsvinden met onbekende zorgverleners en zorgvragers! Vrijwel geen enkele volger heb ik irl (in real live= in levende lijve) ontmoet! Zorgverleners tonen vaak een zekere terughoudendheid. Ondanks dat ervaar ik korte lijnen, makkelijk toegankelijk. Twitter bestaat naast een “gewoon” gesprek. Zowel onder zorgverleners als zorgvragers zie je wel verschillen. Mensen (!!!) die vooral formeel twitteren, bijv door artikelen te delen. Soms met een korte reactie. Anderen die duidelijk de discussie opzoeken. Hun visie willen laten horen over de zorg. Het prettig vinden dingen te delen.

Er zijn maar weinig patiënten die echt openlijk hun kwaaltjes en persoonlijke kritiek delen met bijvoorbeeld artsen. Als dit al gebeurt, gaat dit via een DM (privébericht). Volgens mij is dat juist hetgeen waar de bestuurders van ziekenhuizen een beetje huiverig voor zijn. Dat artsen reageren op persoonlijke kwaaltjes van patiënten. Een advies geven, dat niet juist is. En dan in de problemen (?) komen. Bijvoorbeeld doordat het door “de media” wordt opgepikt en iets kleins iets heel groots kan worden (in negatieve zin). Of artsen die persoonlijk worden aangevallen op een uitspraak en daarmee het ziekenhuis waarvoor ze werken in een kwaad daglicht stellen. Maar geen enkele arts zit daar op te wachten. Dus wordt er (meestal) bedachtzaam getwitterd. Dreigtweets, scheldtweets of allerlei andere zeer kwalijke, negatieve dingen zijn gewoon ongeoorloofd en moeten gelijk een halt toegeroepen worden (massaal blocken, evt aangifte doen!). Zelf ervaar ik soms een klein conflict ook wel eens als zeer vervelend, waarbij ik mij dat enorm kan aantrekken. Inmiddels geleerd om daar toch wat meer afstand van te nemen. Soms komt een tweet ongenuanceerder over dan bedoeld, of zijn 140 tekens gewoon te weinig. Bedenk dat de meerderheid van de tweets niet persoonlijk zijn bedoeld! Het kan er wel verhit aan toe gaan in sommige discussies.

Zowel zorgvragers als zorgverleners houden zich (over het algemeen) aan een ongeschreven gedragscode. Ik ga echt niet al mijn kwaaltjes twitteren aan een twitterarts. En een arts zal mij ook niet (on)gevraagd allerlei medische tips geven.

Van één behandelend arts heb ik een e-mailadres. Ik maak er alleen gebruik van bij acute, ernstige problemen. Alleen het feit dat ik hem mag mailen is al voldoende. De arts weet dit en stimuleert mij hier ook in. Hij antwoord ook binnen 1-2 uur bij acute vragen. Zoniet, dan weet ik dat hij afwezig is en ik bijv het ziekenhuis moet bellen. De angst die ik soms bij andere artsen bemerk om hun e-mail te geven ivm oneigenlijk gebruik, is naar mijn idee ongegrond. Juist het feit dat ik een arts niet of moeilijk kan bereiken, maakt dat ik eerder zal bellen. Want ik weet nl niet of de arts wel op tijd bereikbaar is. Via de mail kan een arts op een zelfgekozen tijdstip antwoorden, als het wat rustiger is. Het enige nadeel voor een arts kan zijn, dat zijn mailbox steeds voller loopt. Een mail kan dan onopgemerkt blijven.

Zo zal het ook voor twitter gelden. Als ik twitter weet ik dat de hele wereld mee kan genieten. Dus dat houd ik in mijn achterhoofd. Verder ervaar ik (over het algemeen) veel wederzijds respect. Voor mij is de drempel naar een arts op Twitter een stuk lager dan irl. Terwijl ik die arts dus niet persoonlijk ken! Misschien maakt dat juist de drempel wel lager?! Een zorgverlener die veel twittert laat vaak blijken over kennis en visie te  beschikken. Dat vergroot het wederzijds respect. Ook al ben ik het niet altijd eens met zijn/haar visie.

Via twitter ontdek ik ook veel meer publicaties van artsen, verpleegkundigen en fysiotherapeuten. Maar ook van patiënten. Dat maakt dat onze werelden elkaar raken en wij elkaar beter begrijpen.

Zorgverleners kunnen ook een plekje in de twitter top 100 behalen (top 100 met een knipoog 😉 ) De top 100 van Verpleegkundigen staat sinds september ook op deze site: http://www.ictzorgen.nl/twittervpktop100/
Met elke maand een update. Er is van verschillende zorgverleners een top100

Ziekenhuizen hebben vaak mooie websites. In het begin waren die ook heel beperkt en slecht toegankelijk. Patiënten maken er steeds meer gebruik van, waardoor telefonisch contact afneemt. Twitter (en ook Facebook) zou voor de snellere vragen en reacties nog wat kunnen toevoegen. Als zorgverlener kun je zo bijvoorbeeld nog sneller en gerichter een specifieke doelgroep bereiken.

Tussen patiënten (chronisch zieken) is er ook een soort van sociale controle. Als een dagelijkse twitteraar een dag of wat niet twittert, dan valt dat op. Zo vervangt Twitter de vroegere telefooncirkels. Twitter maakt ook de wereld een stuk groter voor mensen die door ziekte gedwongen thuis zitten! Sommigen ervaren hun volgers als vrienden, die erg trouw zijn! Daarnaast is Twitter is een snelle, grote informatie bron voor patiënten onderling. Heb ik bijvoorbeeld een vraag specifiek passend bij mijn ziekte, dan kan ik mensen op twitter raadplegen. Als ik dat wil. Antwoorden zijn er vaak sneller dan ik kan twitteren. Met name voor mensen met een redelijk zeldzame ziekte is het prettig om korte lijnen te hebben met lotgenoten! Bij algemene vragen wordt soms een arts iets gevraagd.

Het grootste probleem is echter dat je zowel zorgverleners als zorgvragers niet kunt dwingen te gaan twitteren. Als je er als persoon helemaal niets mee hebt, zul je jezelf de tijd moeten gunnen om er mee gewend te raken. Voor ouderen zal het sowieso lastiger zijn dan voor jongeren, die er mee opgroeien.

Onbekend maakt onbemind. Nieuwe trends en veranderingen stuiten vaak op weerstand. Dat geldt ook voor Social Media!

Advertenties