Hoomswiethoom

DSC_0075

Thuis is waar je hart is twitterde iemand afgelopen week. Dat is helemaal waar, maar het is toch wel heel erg fijn om helemáál thuis te zijn.

Inmiddels ben ik nu alweer een weekje thuis. Het is heerlijk, maar ook weer even wennen. Het is alsof je in het ziekenhuis in een hele andere, bijna afgesloten wereld bent. Een soort glazen bol. Een wereld met zijn eigen regels, gewoontes en rituelen. Geluiden en nieuwtjes komen wel binnen, maar dringen nauwelijks door. De eerste dagen lag ik wat verder van het raam. Dan lijkt het contact met de buitenwereld nog wat verder. Pas als het bezoek binnen komt en vertelt dat het regent, zie je ineens de spetters op de ramen. Ondertussen was de klok ook verzet, dus dan is je idee van tijd helemaal in de war. Op het moment dat je daar dan weg gaat, komt alles 3x zo hard en duidelijk binnen.

Allereerst de frisse lucht. Beetje koud buiten…heerlijk!! Binnen in een ziekenhuis is het vaak warm, beetje benauwd. De airco staat ook aan. Dat zorgt voor een vrij droge lucht, dat op dan duur gaat irriteren aan ogen en keel. Zodra je buiten het ziekenhuis komt valt ook gelijk op hoeveel mensen er het ziekenhuis in en uit lopen (behalve ’s nachts dan 😉 ). Veel mensen maken een gehaaste indruk, tenminste…de bezoekers. Alsof er eigenlijk geen tijd is om op bezoek te gaan, maar ja….toch maar even snel gaan dan.

De auto staat voorgereden. Niet omdat het te ver lopen is naar de parkeergarage, Nee…de hoeveelheid tassen en aanverwante zaken zijn het probleem. Na een verblijf van 3,5 week is mijn halve makkelijkzittende-garderobe en allerlei spulletjes die wel eens handig zouden kunnen zijn (zaklamp, opschrijfboekjes, nagelknippertjes, boek (niet eens ingekeken), tijdschriften, spiegeltje, bodylotion, oordopjes enz) naar het ziekenhuis verhuisd. Veergeet natuurlijk niet de stekkerblok en alle laders voor i-pad en smarttelefoon. Extra in de gaten houden, want er is een tekort in sommige ziekenhuizen aan stekkerblokken. Dus voor je het weet…..Afijn, dat moet allemaal weer mee terug, evenals de kaarten en de bloemen die er nog enigszins toonbaar uit zien. Ben nl gek op bloemen en kaartjes via de post. Dus die laat ik niet zomaar achter. DSC_0071

Ondertussen een “groeps whats app” gestuurd naar een paar vrienden en familieleden. Nog nooit eerder gedaan. Kwam er dus nu pas achter dat iedereen in die groep alle reacties ook kan mee lezen….

Thuisgekomen….RUST. Tenminste, het is rustig in huis. Zoonlief is nog bij een vriendje. Hij had niet zoveel zin om weer ruim een half uur heen en terug te rijden om mama op te halen. Pfff…gelukkig. Hij kan nog steeds kind zijn!

De rust thuis is maar betrekkelijk. Ik vind het nodig om gelijk maar weer de tassen uit te pakken en zoveel mogelijk alles weer op z’n plek te leggen. Weg al die ziekenhuisspullen.

Zoonlief komt uitgelaten thuis. Blij mij te zien, maar toch ook (gelukkig) gewoon kind door er niet te lang bij stil te staan.

Vermoeidheid slaat toe. Ik presteer het om een volle beker chocomelk over het net verschoonde bed en nachtkastje te laten vallen. Ben te moe om het zelf schoon te maken. Dus manlief (die eindelijk denkt ook van een rustige vrijdagavond te kunnen genieten) gaat weer aan het poetsen. Ik ben zo moe, dat ik niet eens het geduld heb om op deze schoonmaak te wachten….

Zaterdagmorgen lekker rustig aan doen. Ik vraag zoonlief of hij weet dat ik nu definitief met ontslag ben. Oh…dus je hoeft maandag niet terug? Nee, zolang de dokter vindt dat het goed genoeg gaat, kan ik thuis blijven. Merk dat ik steeds een slag om de arm houd, want ja…je weet maar nooit.

Het weekend staat verder ook in het teken van huiswerk van zoonlief. Door al het heen en weer rijden en stress, is hij toch het overzicht een beetje kwijtgeraakt. Het is ook hetgeen waar ik hem meestal mee opweg help. Eind van het weekend is alles weer aardig op orde. Maandag morgen vraagt zoonlief toch nog: hoef je nu echt niet terug naar het ziekenhuis, zoals vorige week? Slik…nee dat hoeft nu niet.

De rest van de week is het weer een beetje zoeken naar een (nieuw) ritme. De mannen hebben in de afgelopen weken zo hun eigen rime opgebouwd. Ik wil zelf ook weer wat dingen doen, maar ben beperkt in energie. Manlief heeft inmiddels alle huishoudelijke taken weer op zich genomen. Langzaam aan probeer ik weer kleine dingen over te nemen.

Ik moet ipv 8 uur nu 16 uur aan het infuus. Gelukkig hoor ik woensdag na overleg in Nijmegen dat het weer naar minimaal 8 uur mag. In de praktijk wordt dit dan 10-12 uur. Dinsdag en donderdag moet ik weer bloedprikken. Dat zijn lange, slopende dagen. De hele dag wachten op de uitslag. Tussen 15 en 16 uur wordt de uitslag en het beleid doorgebeld. Tot 2 x toe zakt het fosfaat, maar kan ik wel thuis blijven. Donderdag wordt de dosering Fosfaat wederom opgehoogd. Ik vind het wel een beetje “eng” worden, gezien de hoge dosering. Maar aan de andere kant, blij dat ik thuis kan en mag blijven. Een dubbel gevoel dus.

Zoonlief gedraagt zich weer als een beginnende tiener. Zodra ik thuis ben uit het ziekenhuis, ben ik in zijn ogen min of meer weer beter. Hij weet wel dat ik chronisch ziek ben, maar vaak vergeet hij dat dan weer. Gelukkig maar!

Ondertussen rijd ik weer een stukje op mijn elektrische fiets. Fietsen en een stukje lopen gaan prima. Wat vooral vermoeid is ergens (lang) staan of bijvoorbeeld slenteren. Ook moet ik weer wennen aan veel mensen om mij heen. Verder wil ik natuurlijk weer snel mijn “gewone” gang gaan. Dat stelt niet zoveel voor, maar is wel mijn eigen vertrouwde ritme. Het ’s middags even rusten schiet er inmiddels alweer bij in, maar dat geeft niet. Hopelijk kan ik voorlopig weer een lange tijd thuisblijven. Het blijft spannend.

Oh…..en wat betreft alle goedbedoelde adviezen: heel erg bedankt, maar niet overdrijven 😉 ! Er is 1 zin die ik inmiddels dagelijks (of meerdere keren per dag) hoor: DOE JE HET RUSTIG AAN? ja, ik doe het altijd al rustig aan!!! Ik zou juist graag eens een dag heel druk doen, maar dat lukt niet. Volgens mij is het een soort standaard reactie geworden voor veel mensen, ik betrap mij er soms zelf ook wel eens op. Nu is het vooral genieten van alle kleine, gewone dingen. Want die waardeer je/ik na zo’n periode weer enorm!

Nb Met dank aan @zorgenzo, bedenkster van het “woord” #hoomswiethoom

Advertenties