Wachten en geduld.

20131107_190512

Hoe gaat het met je? Nou eh redelijk.
Pappen en nat houden enzo.
Medicatie wat ophogen.
Elke dag bloed prikken.
Soms komt er nog wat bij.
En dan maar wachten.
Oh…gaat dat zo?
Ja…eigenlijk wel.
Vooral veel wachten.
Geduld hebben.

Tis niet zoals met een operatie:
Probleem verwijderen, herstellen van de operatie.
Wachten op de uitslag, eventueel nog een nabehandeling.

Nee…dit is de behandeling en het beleid van de lange adem. Eén van de kenmerken van Interne Geneeskunde, waar MDL onder valt.
Het vervelende is…..je kunt zelf niet echt iets doen om dingen te versnellen, zodat het ontslag ook eerder kan worden gepland.
Was het maar waar…

Een chronische ziekte is trouwens soms ook een beetje een “dief in de nacht”.
Vraagt iemand hoe gaat het: eh…nou tis stabiel…dan denken en zeggen veel mensen: oh dat is mooi. Dus het gaat wel goed?!
Eigenlijk is dat codetaal voor: ik heb al een poosje niet meer in het ziekenhuis gelegen, dus dan is het een soort van (net) stabiel.
Maar in werkelijkheid….voel ik mij al een poosje niet zo fit, veel te moe. Pijntje hier, dingetje daar.
Niet echt iets ernstigs hoor, maar echt lekker gaat het ook niet.
Maar ja…chronisch ziek hè. Dus het hoort er een beetje bij……not.

Bijna ongemerkt voelde ik mij de laatste tijd toch steeds minder goed, maar ik kon er de vinger niet op leggen. En ja…om dan de dokter te bellen of te bezoeken…..allemaal veel te vaag. De rij van vage klachten werd wel steeds ietsje langer. Een keertje bloedprikken. Tja sommige waardes net op de grens of net er onder, maar verder……
Oh…en dan ook wat kleine conflictjes via de mail. Waarbij ik mij dingen veel te persoonlijk aantrek. Terwijl dan blijkt dat ik zelf eigenlijk niet het probleem ben, als ik het met iemand bespreek. Ondertussen heeft het mij dan al veel te veel stress en onnodige, negatieve energie gekost.

Dan is het dus bijna wachten op het moment dat je echt “crasht, doorschiet”.
En dus op een totaal onverwachts moment wordt gebeld door de arts met de mededeling: direct naar het ziekenhuis komen. Kan het ook morgen, vroeg ik nog -totaal overvallen?- Nee.
Eén of twee dagjes blijven. Mmm…is te overzien.

Inmiddels zijn we ruim 3 weken verder. Het ontslag is in zicht….maar laat zich steeds net niet grijpen.
Wachten…en geduld. Dat zijn op dit moment de 2 toverwoorden.

Update vrijdag 16 uur: na een lange, lange dag wachten eindelijk het verlossend antwoord van arts: vanavond naar HUIS!!!
Eerlijk gezegd had ik het ook niet echt veel langer uitgehouden hier.

Advertenties