Opnameperikelen deel 1 #pat.participatie #EPD

DSC_1284Ongeveer 2 weken geleden moest ik voor een betrekkelijk kleine ingreep opnieuw naar het ziekenhuis.
De opname was gepland als zijnde kort, ongeveer 2-3 uur. Het werd uiteindelijk een hele dag. Mede door een goede onderhandelingspositie(…;-) ) met de behandelend arts kon ik wel een 24-uurs verblijf voorkomen.
Zo’n opname en narcose…elke keer is het toch weer een aanslag op mijn lijf. Maar het vergt vooral mentaal heel veel.
Allereerst de “gewone” stress die een ingreep nou eenmaal met zich meebrengt.
Maar toch vooral door hetgeen ik zie en hoor op zo’n dag.
Ik schreef al een vrij uitgebreid blog Veilig in het ziekenhuis?! http://wp.me/p3EO4M-jE over patiëntveiligheid. Ik hoop toch elke keer weer dat een opname gewoon een keer zonder incidenten (om het zo maar eens te noemen) zal verlopen. Maar helaas. Ondanks dat ik probeer de opname zonder teveel “vooroordelen” tegemoet te zien.
Laat ik voorop stellen dat er ook een groot aantal goede, stress verlagende dingen gebeurde.
Allereerst al poliklinisch, tijdens het gesprek met de anesthesist. Hij nam alle tijd om mijn veel te uitgebreide voorgeschiedenis in kaart te brengen. Luisterde goed. Hij liet duidelijk merken dat hij mijn inbreng waardeerde en ook gebruikte om een compleet plaatje te krijgen (patiënten participatie). We hadden nog een kort gesprekje over het EPD, dat door het ontbreken van labels of iets dergelijks erg onoverzichtelijk is geworden. Het oude, papieren dossier was (gedeeltelijk) ingescand. Dit deel telde al meer dan 400 pagina’s, zonder duidelijke indeling. Probeer daar maar eens de belangrijke punten eruit te halen. Een ontslagbrief hier en daar helpt wel. Maar soms is gedetailleerde informatie nodig. Afijn, het was “mooi” om dat nu eens in praktijk te zien. We hadden nog even een gesprek over wat andere, algemene aspecten in de zorg. Dat was prettig.
Ook was er een apothekersassistente die zeer zorgvuldig en rustig al mijn medicatie in het EPD invoerde. Evenals wat ik ’s nachts aan infuus met toevoegingen toedien. Ik kreeg een uitdraai mee, voor de verpleegkundige.
Op de opnamedag overhandigde ik dus de verpleegkundige deze lijst…waarna deze weer ging vragen welke medicatie ik thuis gebruikte. Nu moest ik al om 7.15 uur (…) in het ziekenhuis zijn en ben ik ’s morgens niet op mijn best. Dit soort (in mijn ogen) onnodige vragen wekken dan nog meer irritatie op. Ik wees de verpleegkundige op de lijst en vroeg haar of zij die lijst niet gewoon op het scherm kon zien. Het antwoord: “Ik kan het wel zien, maar het is helaas niet gekoppeld aan ons dossier. De dagverpleging wordt eigenlijk als een soort verlengde van de poli gezien en daarom is dit niet gekoppeld.”
Ik moest even tot 10 tellen. Allerlei vragen schoten door mijn hoofd: Waarom kan dit niet? Wat is dan het nut van het zeer zorgvuldige werk van de apothekersassistente ( uiteindelijk bedacht ik mij dat het wel (tijdelijk(!)) in het medisch dossier werd opgeslagen). Weer opnieuw vragen en invoeren op een andere plek: weer meer kans op fouten?!
Afijn….ik heb de verpleegkundige aangeraden en gevraagd de lijst die ik haar net had gegeven te raadplegen. Deze was volledig en up-to-date. Zo’n gesprek geeft aan hoeveel extra stress dit geeft voor een patiënt. Ik blijf steeds het gevoel houden dat ik waakzaam en alert moet zijn. Dat wil ik helemaal niet. Ik wil “gewoon” patiënt zijn.

Lees ook: Opnameperikelen deel 2 http://wp.me/p3EO4M-lq

Advertenties