Veilig in het ziekenhuis?!

DSC_1139Veiligheid is al jaren één van de speerpunten in de Nederlandse ziekenhuizen. Dus ik hoopte dat dit nu wel aanzienlijk verbeterd zou zijn. Deze week moest ik een paar uur voor een infuus naar de dagverpleging. En daar ging het toch weer mis.

Nu is het handig om te weten wat er in de zorg onder patiëntveiligheid* wordt verstaan. Zie de omschrijving in het naschrift.

Voor mij als patiënt wordt de veiligheid gevormd door heel veel kleine dingen bij elkaar. Voor de zorgverleners zit het in de dagelijkse routine ingebouwd. Waar ook een deel van het gevaar op onveiligheid schuilt. Bij elke handeling moet nagedacht worden en volgens richtlijnen (protocol) gewerkt worden. En door de routine wordt dit nog wel eens vergeten.

Het feit dit ik zelf verpleegkundige ben, helpt ook niet altijd. Ik zie bij mij zelf dingen mis gaan, maar ook bij andere patiënten. En dat maakt het gevoel van veiligheid alleen maar kleiner.

Uit de talrijke opnames uit het verleden, kan ik ook talrijke voorbeelden noemen. Op zich is dat al een slecht teken.

Veiligheid is een heel basaal gevoel. Daar moet ook zorgvuldig mee omgegaan worden!

Volgens mij zijn er een aantal hoofdpunten waar (het gevoel van) veiligheid in gevaar kan komen. Ik kan u talrijke voorbeelden noemen. Een paar wil ik u noemen, om het wat minder abstract te laten zijn.

* medicatie.

-ik kreeg 2 tabletten van 50 mg ipv 2×10 mg  van een slaaptabletje. Het was donker, dus ik zag niet wat er op de verpakking stond. Gelukkig had ik ze eerder gehad en merkte ik op dat de tabletten veel groter waren.

– een infuus met medicatie waarvan de concentratie veel hoger was dan voorgeschreven. Tijdens het inlopen voelde ik direct dat er iets niet klopte. Kon zelf gelukkig op de stopknop van de pomp drukken en de verpleegkundige roepen. De apotheek en de verpleegkundige hadden dus niet gezien dat de voorgeschreven dosering niet klopte met hetgeen er toegediend werd. De verpleegkundige was ook niet bij de patiënt (ik dus) gebleven tot de medicatie erin liep. Dit is wel gewenst bij onbekende medicatie en bij een eerste gift.

– medicatie van een andere patiënt krijgen

* controle en observatie

– ik heb soms wel eens uren (!) alleen op een kamer gelegen, zonder een arts of verpleegkundige te zien. Ook overdag. Nu was dat meestal in een redelijke stabiele situatie. Maar toch voelt dat niet goed, onveilig.

– na een onderzoek of operatie geen of te weinig controle momenten.

Één moment springt er voor mij uit, omdat die ook uitzonderlijk was. Na een onderzoek had ik een bloeding, die niet stabiel was. Bij terugkomst op de afdeling zei de (leerling) verpleegkundige: “Ik weet nog van niets. Ik moet wachten tot de arts het dossier heeft uitgewerkt (…)”. Gelukkig kwam de arts vrij snel daarna mijn kamer opgerend. Maar ik voelde mij toch een periode zeer onveilig in dat bed-

– vaak gebeurd: alleen in doucheruimte, bellen en dan eindeloos moeten wachten terwijl je je niet lekker voelt. Niemand te zien op de gang. Dan blijkt het bijv net koffiepauze te zijn en was de overdracht niet volledig.

*ondeugdelijk materiaal of verkeerd gebruik van materiaal.

– een tillift wordt niet op elke afdeling dagelijks gebruikt en zorgt nog wel eens voor onduidelijkheid als er een patiënt op de afdeling komt die deze nodig heeft.

-ook iets simpels al bijv een douche vloer die slecht afloopt. Waardoor water blijft staan op de vloer, gladde vloer….vallen…..

-bel die niet bereikbaar is voor een patiënt. Dit voelt echt heel onveilig, vooral als je alleen ligt en niet uit bed kunt. Op de eerste hulp wordt dit bijna standaard vergeten!,Ook daar lig je soms lange tijd alleen, bijvoorbeeld als er gewacht wordt op uitslagen van onderzoeken.

Ik heb op een afdeling wel eens met mijn telefoon de secretaresse gebeld, omdat ik hulp nodig had en niet bij de bel kon.

-(infuus) pompen die schijnbaar niet (goed) geijkt zijn/tekort aan (infuus) pompen. Wat soms vervelende gevolgen kan hebben.

* hygiëne

– handen niet wassen, sieraden om (artsen en verpleegkundigen).

– desinfecteren van bijvoorbeeld huid of materiaal.

Voor mij persoonlijk is het enorm belangrijk dat er hygienisch gewerkt wordt (volgens protocol), omdat ik al vele malen een infectie heb gehad. Mogelijk door onhygiënisch handelen, omdat dit erg vaak tijdens of vlak na een ziekenhuisopname ontstond.

* geen kennis van specifiek ziektebeeld of bijvoorbeeld operatie. Waardoor bijvoorbeeld medicatie wordt gegeven die patiënt niet mag hebben. Of bloeddruk wordt gemeten of injectie wordt gegeven aan /in een arm waar dat niet gewenst is.

In zo’n geval vind ik het vaak prettiger als arts of verpleegkundige dit gewoon eerlijk zegt. Dan kan ik iets uitleggen en heb ik niet het onveilige gevoel dat iemand maar wat doet.

*???

Tijdens de korte opname op de dagverpleging deze week, ging het deze keer mis mbt hygiënisch handelen. Verpleegkundigen die hun handen niet desinfecteren. Geen gazen en alcohol gereed hebben om te desinfecteren. Gewoon niet volgens het protocol werken. Ik moest hier 2x op aandringen. Op zo’n moment ga ik mijzelf ook nog uitgebreid verdedigen/verontschuldigen omdat ik hier zo op aandring. Daar betrap ik mijzelf vaker op. De omgekeerde wereld! Ik verliet het ziekenhuis, hopend geen bacterie mee te nemen. Wederom met een onveilig gevoel.

Afgelopen week reageerde een verpleegkundige in het algemeen(Twitter) dat de veiligheid in de ziekenhuizen echt is verbeterd. Ik weet dat er hard aan gewerkt is. En toch heb ik daar nog steeds geen vertrouwen in of is mijn gevoel in veiligheid vergroot.

Tijdens het schrijven realiseerde ik mij ook dat er ook in het vervolgtraject niet wordt gecommuniceerd met de patiënt, wat het gevoel van veiligheid zou kunnen vergroten. Wat ik hiermee bedoel? Bij een incident (fout, als je het zo wilt noemen) is het de gewoonte (…) om dit formeel te melden in het ziekenhuis. De meeste ziekenhuizen hebben een commissie die deze incidenten inventariseert en beoordeelt. Met het doel om er lering uit te trekken en eventueel een protocol aan te passen. Wat ik mij nu realiseer, is dat er soms wel gezegd wordt dat het incident gemeld wordt. Maar ik heb nog nooit als patiënt gehoord wat er met die melding is gedaan. Dan gaat het mij niet om een persoonlijke aansprakelijkheid of iets dergelijks. Maar het zou wel goed zijn om te horen wat er in de toekomst gedaan zal worden om dit te voorkomen. Ik voel mij als patiënt dan gehoord en het kan mijn gevoel van veiligheid misschien vergroten.

Aanvvulling: het zou prettig zijn als je als patiënt ook zelf een melding zou kunnen doen!

Als ik dit blog zelf nalees, schrik ik toch wel behoorlijk van de opsomming. En het zijn maar enkele voorbeelden van talrijke! Binnenkort moet ik voor een paar kleine onderzoeken en behandelingen weer naar het ziekenhuis. Ik hoop dat het allemaal goed gaat. Dat ik mij toch enigszins veilig voel….Ik weet nu al dat ik continu op mijn hoede zal zijn (zover dat kan). Wederom de omgekeerde wereld. Hopelijk is er dan niet een arts of verpleegkundige die gaat zeggen dat ik het los moet laten en vooral moet ontspannen. Ja…dûh…

Ik probeer een blog meestal positief af te sluiten. Deze keer gaat dat niet lukken.

NB de voorbeelden hebben plaatsgevonden in 4 verschillende ziekenhuizen. En geloof me…het gebeurt ook in uw ziekenhuis!

Lees ook: Hygiëne en vermijdbare fouten http://wp.me/p3EO4M-mw
en Opnameperikelen deel2 #patientveiligheid http://wp.me/p3EO4M-lq

*Dit zegt het CBO (Centraal Begeleidings Orgaan, het CBO richt zich op de verbetering van de kwaliteit van zorg van medici en andere zorgprofessionals): Patiëntveiligheid kan worden omschreven als: het (nagenoeg) ontbreken van (de kans op) aan de patiënt toegebrachte schade (lichamelijk en/of psychisch) ontstaan door het niet volgens de professionele standaard handelen van hulpverleners en/of door tekortkomingen van het zorgsysteem. Het uitgangspunt is het streven naar het ontwerpen van veilige systemen, waardoor fouten worden voorkomen of niet meer leiden tot (onherstelbare) schade (NIVEL).

Advertenties