Gedoe, gehannes….. en cappuccino

DSC_1137

Ze werd die ochtend wakker met een zwaar, maar ook tintelend gevoel in haar linkerarm. Ze had er ook veel pijn aan. Eigenlijk meer een brandend gevoel. Alsof er op haar hele arm een grote schaafwond zat, zo’n soort gevoel.  Ze wilde haar dekbed met links wegduwen, maar dat lukte dus voor geen mogelijkheid. Haar rechterarm weigerde gelukkig geen dienst. Ze probeerde uit bed te stappen, maar merkte dat haar linkerbeen ook heel zwaar en eerder gevoelloos aanvoelde. Als reactie op haar poging om uit bed te komen, kreeg ze een soort spasme in haar been. Ze kon m nauwelijks optillen.

Met een plof liet ze zich weer achterover in bed vallen. Dit beloofde niet veel goeds voor vandaag. Of eigenlijk voor de komende dagen.

Vier jaar geleden was bij haar MS gediagnosticeerd. Aan de ene kant een opluchting, aan de andere kant een enorme klap. De jaren daarvoor was ze met allerlei, soms vage klachten bij de huisarts geweest. Heel erg moe, soms last van haar ogen. Vermoeid gevoel in haar benen. Er werd een paar keer bloed geprikt. Ze bleek wat bloedarmoede te hebben, dus startte met staaltabletjes. In eerste instantie leek dat wat te helpen, maar de vermoeidheid kwam en ging. Uiteindelijk werd ze (na diverse bezoekjes aan de huisarts) doorverwezen naar een neuroloog. Een MRI bevestigde de diagnose MS, die de neuroloog al direct noemde na zijn eerste onderzoek.

Op dit moment leek ze een zogenaamde schub te hebben. Na een periode met betrekkelijk weinig klachten, had ze nu dus weer allerlei vervelende symptomen.

Dat kon een paar dagen duren, maar vaak ook langer. De meeste symptomen verdwenen dan wel weer. Als het te lang duurde, of teveel klachten opleverde kreeg ze een stootkuur prednisolon. Daarnaast nog extra, zware pijnstilling (een paracetamolletje hielp dan echt niet). Soms ook aanpassing van haar andere medicatie. Helaas ging ze langzaam maar zeker toch wel achteruit.

Wat ze heel lastig vond, was dat ze haar lichaam niet meer kon vertrouwen. De ene dag liep ze nog redelijk makkelijk met 1 kruk door het huis. En de ander dag (zo’n dag als vandaag) liet haar lichaam het afweten en kon ze bijna niet uit bed komen. Steeds was het dan afwachten wanneer en in hoeverre de klachten weer wegtrokken.

In gedachte liep ze haar voorraadkast al langs. Zo’n schub duurde meestal een paar dagen. Ze wist nu al dat het nauwelijks zou lukken om boodschappen te doen. Soms lukte het ook niet om eten te koken. Dus ze hoopte dat ze nog wat magnetronmaaltijden in de vriezer had. Die waren alleen erg duur en niet allemaal even smakelijk…

Ze deed een tweede poging om haar bed uit te komen. Auw…verdorie. Ze graaide naar haar kruk, die standaard naast haar bed stond. Kruk nummer 2 stond verder weg, maar die zou ze nu zeker de komende dagen nodig hebben. Voor de groter afstanden gebruikte ze haar scootmobiel. Alleen had ze daar in huis niet zoveel aan.

Eigenlijk baalde ze als een stekker. Ze had er gewoon geen zin in, al dat gedoe en gehannes. Ze keek naar buiten. De zon scheen. Weet je wat…ze ging er gewoon toch een leuke dag van maken. Waarschijnlijk duurde alles 3x zo lang. Douchen sloeg ze vandaag maar over. Haar haren wassen was nu toch onmogelijk. Ze trakteerde zichzelf vandaag gewoon op een lekkere cappuccino, op een terrasje in de zon. Met dubbel suiker en een stuk appeltaart met slagroom.

Inmiddels zat ze eindelijk op de rand van haar bed en lachte om haar eigen gestuntel.

Zon, terras, cappuccino…here we come! Kan vandaag alleen ietsje langer duren….;-)

 

 

Advertenties