Het wolkenspel.

DSC_0614

 

Opgedragen aan Hilde Poorthuis (@Hildetweets). Voor Hilde❤

Vanuit haar raam keek ze naar een strak blauwe lucht. Het leek erop dat het een warme zomerdag zou worden.

Het liefst keek ze naar een wolkendek. Niet naar een grijze, troosteloze lucht. Maar een blauwe lucht met mooie, witte wolkenkoppen. Van kinds af aan zag ze daar de meest mooie dingen in. Vooral veel dieren. Nu ze vrijwel de hele dag op bed lag, had ze hier noodgedwongen nog meer tijd voor. Soms maakte ze er een spel van. Dan probeerde ze zoveel mogelijk dieren in de wolken te ontdekken. Haar wolkenspel.

Als haar blik iets naar beneden ging, kon ze een klein stukje van de straat zien. Ze zag de huizen aan de overkant. Tot ongeveer halverwege de ramen van de eerste etage.

In het huis tegenover haar woonde een ouder echtpaar. Nou ja, eigenlijk een hoog-bejaard echtpaar. Maar dat kon je tegenwoordig niet meer zeggen. Voor de ramen hingen lange, witte vitrages. Die waren altijd dicht. Dus daar was weinig te zien.

In de straat zelf kon ze de bovenkant van de langsrijdende auto’s zien. Ook de volwassenen die langs liepen. Van de schoolgaande kinderen zag ze meestal alleen het hoofd. Van de jongere kinderen hoorde ze alleen hun stemmetjes. ’s Morgens tegen half negen lag ze altijd te luisteren en te kijken naar de kinderen. In gedachte had ze sommige kinderen een naam gegeven. Annelies liep vaak met Janneke langs. En Bart liep altijd alleen. Soms wilde ze wel roepen: “Doorlopen! Je komt te laat op school!”  Nu was het vakantie en erg stil op straat.

Ze lag nu sinds een jaar of 4 vrijwel de hele dag op bed. Als kind had ze nog wel kunnen kruipen en wat wankel met een speciale rollator gelopen. Daarna belandde ze in een (elektrische) rolstoel. Helaas ging dat nu niet meer. Ze kon het niet meer volhouden om de hele dag of een deel van de dag in de rolstoel te zitten.

Elke dag kwam de thuiszorg, 4x per dag. Eten en drinken ging ook steeds moeizamer. Ze kreeg sondevoeding, maar verdroeg dit slecht.

De thuiszorg medewerkers waren op dit moment haar beste maatjes. Sommige van hen kwamen al 10 jaar wekelijks over de vloer. Ze wist of ze verliefd of getrouwd waren. En hoe het met hun kinderen ging. Toch was en bleef er altijd een zekere afstand. Want uiteindelijk bleven het zorgverleners en zij de zorgvrager.

Ondanks dat ze veel alleen was, was ze blij dat ze in haar eigen huis woonde. Ze moest er niet aan denken om uit haar vertrouwde omgeving te worden gehaald. Hier was ook alles aangepast. Ze kon de gordijnen op afstand bedienen. Ze kon de voordeur openen. Als ze wilde, de hele nacht tv kijken. En twitteren. Via twitter lag de hele wereld aan haar voeten. Twitter was zelfs belangrijker geworden dan haar wolkenspel.

Veel volgers waren inmiddels haar vrienden geworden. Ze had ze nog nooit in levende lijve ontmoet. Sommigen hadden aan een half woord genoeg. Ondanks dat ze altijd heel positief was en nooit klaagde, lazen zij tussen de regels door. Zij voelden aan de toon van de tweets dat er iets was. Dan hadden ze soms hele mooie, zinvolle gesprekken. Met hen besprak ze meer dan met haar eigen familie.

Soms droomde ze ervan dat ze haar bed een poosje voor een ander raam kon zetten. Of nee…eigenlijk haar hele huis op een andere plek kon plaatsen. Gewoon, om eens in een ander straat te kunnen kijken. In een andere stad of misschien zelfs in een ander land.

De wolken zouden wel mee verhuizen, dat wist ze zeker. En haar Twittervrienden…..die volgen wel mee!

Advertenties