Een ander uitzicht, een andere bank

DSC_0611

Ik zeg vaak: het maakt voor mij niet veel verschil. Vakantie of thuis zijn. Alleen de bank is anders. En het uitzicht. Oh…en er zijn hier erg veel vliegen!

Maar natuurlijk maakt het wel degelijk verschil. We zijn als gezin bij elkaar. Hebben een ander of geen ritme. Genieten van de vrijheid en het niets hoeven. En als man -en zoonlief het goed hebben…..

Helaas gaat een (chronische) ziekte mee op vakantie. Het is zelfs belangrijk om goed op te blijven letten. Je hebt toch de neiging om medicatie te vergeten. Of om (in mijn geval) een dag zonder infuus te doen. Alleen eet je ook al wat makkelijker en onregelmatiger. Dus krijg je minder binnen. En als het erg warm is, zijn er meestal nog meer aanvullingen nodig.

Verder zijn de omstandigheden (ruimte) om zo steriel mogelijk een infuus te prikken en klaar te maken iets beperkter. Maar dat is vooral een kwestie van opletten.

Ook is er wat meer kans op het oppikken van een virusje. Natuurlijk denk ik daar niet de hele dag aan. Kom op…het is tenslotte vakantie! Maar ben wel nòg zorgvuldiger met hygiëne. Gelukkig hoeven wij niet met een wc-rol onder de arm naar een toilet te hobbelen. Waar vervolgens de hele camping gebruik van maakt….

Maar…we eten natuurlijk wel eens buitenshuis. Geen idee wat er in die keukens gebeurt….

Man-en zoonlief gaan bijna elke dag zwemmen. Het zwemwater is echt een bron van bacteriën. Ikzelf waag mij er niet meer aan. Ben gelukkig niet zo’n zwemmer. In het verleden ging ik nog wel eens mee, toen zoonlief jonger was. Geheid dat ik dan ergens een keer een buikgriep opliep. Helaas was het gevolg dan regelmatig een ziekenhuis opname. Of een huidinfectie bij de mickey (klein slangetje in de maag), die ik toen nog had. Het zorgde ervoor dat het plezier om te gaan zwemmen steeds kleiner werd. Inmiddels heb ik ook zoveel littekens van vele operaties, dat dit ook een kleine drempel is. Hoewel mij dat nooit echt heeft weerhouden om te gaan zwemmen. Toen ik net een stoma had, moest ik ook echt een drempel over. Maar ik kwam er al heel snel achter dat je zelf degene bent die het ziet en bang bent om gezien te worden. Dat je zelf dus een drempel opwerpt. Op een gegeven moment denk je ook: ach…wat maakt het uit als mensen iets zien? De meeste mensen ken ik toch niet……En ook al ken ik ze…wat dan nog?

Voor mensen met een duidelijk zichtbare handicap zal het vaak nog lastiger zijn. Maar ook zij zullen bedenken: ik kan thuis achter de geraniums blijven zitten. Of gewoon de dingen doen die ik kan en waar ik plezier in heb. Natuurlijk zijn de blikken van anderen soms pijnlijk en niet leuk.

Wat voor mij en mogelijk ook voor anderen vooral lastig is, is dat je dingen simpelweg niet (meer) kunt doen. Dat je geconfronteerd wordt met je beperkingen.

Dan is het belangrijk om zelf op zoek te gaan naar alternatieven. Te kijken naar de dingen die je wel kunt. Tijdens een vakantie zijn er dan toch weer andere mogelijkheden dan thuis.

Bijvoorbeeld een wedstrijdje vliegen meppen…..;-)

Advertenties