Leegte

Deze nieuwe dag lag naakt en leeg voor haar. Geen verplichtingen. Geen uitdagingen. Niets. Grote leegte. Ze wist nooit zo goed wat ze daarmee aan moest.

Een doel met het liefst een plan voor elke dag. Dat was wat ze aankon. Wat haar op de been hield. Een blik op haar telefoon bracht ook geen uitkomst. Geen berichten. Niets.
Ze keek naar buiten. De straat was leeg. Geen verkeer. Niets.
Ze slaakte een diepe zucht. Zelfs die klonk hol en leeg.

Ze besloot wat te eten. De leegte in haar maag kon ze in ieder geval opvullen. Het ontbrak haar echter aan eetlust. Haar ontbijt bleef onaangeroerd.

Computer opstarten. Vulling zoeken voor haar dag. Voor deze lange, lege dag.
Het opstarten duurde lang, te lang.

Ze was ongeduldig. Ondanks de zee van tijd die ze had. Waarom kon ze niet gewoon rustig de dag aanzien? Zich laten meevoeren door de tijd, door het ritme van de dag? Ze moest nu echt iets gaan doen. Direct. Nu. De leegte vullen.

De computer was eindelijk opgestart. Haar gezicht werd blauw weerkaatst door het beeldscherm. Zelfs zo kon ze de wallen onder haar ogen zien. De nachten waren nog erger dan de dagen. Leeg en donker. Zwart en beangstigend. Eenzaam ook. Eenzame leegte.

De deurbel ging. Daar stond haar lief. De leegte acuut verdreven.

 

 

Naschrift: niet-autobiografisch (fictie). 

(nb: Niet echt een doorsnee, kenmerkend blog op Yvonneblogtmetzorg.wordpress.com).
Advertenties