De hut

DSC_0482

Zijn rolstoel is noodgedwongen zijn beste vriend. Soms ook helemaal niet. Iedereen kijkt op hem neer of maakt juist een diepe knieval voor hem.

Op school kent iedereen hem. Wat wil je met zo’n rolstoel. Meestal deert hem dat niet, maar soms zou hij zich wel willen verstoppen.

Zoals gisteren, toen hij weer lekkage had door zijn stoma. Dat is echt heel naar. Eerst begint zijn huid heel erg te kriebelen en te jeuken. Eigenlijk zou hij dan de juf al moeten waarschuwen, maar ja…nog even wachten maar.

Een paar minuten later zegt iemand in de klas: “Juf…ik ik dddenk dat er bij Stefan iets verkeerd gaat. Het rrrruikt hier vreemd”. Jason krijgt er een kleur van. Dan ziet hij het zelf ook: een kleine, geel-bruine plek op zijn T-shirt. Nu zou hij zich ècht heel graag willen verstoppen!

De juf loopt rustig naar hem toe en zegt: “Zal ik pappa maar even bellen?” Stefan knikt stilletjes. Hè, da’s balen. Hij schoot juist zo lekker op met zijn sommen. Hij hoort de juf zijn pappa bellen: “Goede Morgen. Kun je weer even komen voor Stefan?  Ja…inderdaad…lekkage. Tot zo!” ” Pappa komt er aan hoor, ga maar vast naar “de hut”. De hut is een door hem zelf verzonnen naam voor de ruimte waar hij verschoond kan worden. Voorzichtig rijdt hij vast de klas uit. Da’s best lastig! Maar rolstoel rijden kan hij als de beste! Gelukkig kan hij meestal ongezien door de gangen scheuren eh… rijden! Anders kijken de kinderen uit de andere klassen ook nog naar hem……  Grote tranen biggelen over zijn wangen. Hij voelt zich rot en het doet nog pijn ook. Hé, daar is pappa al!

Pappa is er altijd heel erg snel, gelukkig! Hij is schrijver van grote mensen boeken. Hij schrijft over markt dinges of zoiets. Vorig weekend waren ze samen naar de boekhandel in het dorp geweest. Terwijl hij de verkoper had afgeleid door hem uit te leggen hoe zijn rolstoel werkte, had pappa alle 10 de exemplaren van zijn boek opgepakt. Om deze vervolgens 1 voor 1 op een andere plek in de winkel te leggen. Dikke pret hadden ze daar samen om gehad!

Pappa kijkt hem aan en zegt: “Kom, ik zal je snel helpen.” Binnen enkele minuten heeft pappa zijn stoma zak en plak verschoond. Zijn huid ziet er rood en schraal uit. “Dat zal echt wel flink pijn doen, manneke! ” Ja…het voelt als een schaafwond die schoon wordt gemaakt. “Auw, auw.” Gelukkig zakt de pijn als er een schone plak op zit. Nog even schone kleren aan…klaar weer. Samen zijn ze er heel handig in geworden, een goed team!

Gelukkig kan hij hier liggen. Staan kan hij niet zo lang en hij staat ook nog eens erg wiebelig. Er staat hier zo’n soort dokterstafel. Alleen is er geen dokter. Als er kinderen op het plein hard vallen, mogen ze ook altijd hier naar binnen. Die kinderen weten niet dat dit zijn hut is 😉 . Pappa heeft er een ladekastje neergezet. Daar zitten allemaal spulletjes voor hem in. Lekker handig! Pappa heeft hem wel eens verteld dat sommige mensen geholpen moeten worden door een zuster. Maar ja…die zorgt voor nog veel meer mensen. Dan moet je soms heel erg lang wachten. Stefan moet er niet aan denken. Alles gaat dan nog meer pijn doen, omdat zijn huid dan helemaal stuk gaat. Dan krijgt hij zijn sommen helemaal niet op tijd af. Eigenlijk hoopt hij dat als hij 10 is ofzo (of nou ja: 14 dan), hij het zelf een beetje kan. Maar ja…zijn handjes willen niet altijd wat zijn hoofd wil. Niet meer aan denken nu….nu snel terug naar de klas!

Een dikke knuffel voor pappa….en weg is hij weer.

Advertenties