Een onzichtbaar harnas met open vizier

DSC_0585

 

Mijn chronische ziekte voelt vaak als een onzichtbaar harnas. Hoofd en geest zitten vol plannen en ideeën. Wil dingen doen, ondernemen, werken! Maar mijn lijf fluit mij meestal weer terug. Ik ben nogal een voorstander van kijken naar wat wel kan en dat dan ook doen. Alleen als je steeds vaker te moe bent om iets te doen, of activiteiten leveren meer pijn op….dan probeer je daar toch steeds meer rekening mee te houden. Hoewel…af en toe…gewoon doen! Dus toch bijvoorbeeld met Zoonlief samen een klein uurtje rondstruinen op een braderie omdat we dat allebei zo leuk vinden. Vervolgens helemaal brak thuiskomen. En dat gevoel een paar dagen houden. Maar dat moet dan maar….YOLO ( nee, geeft niet dat je niet weet wat dat betekent. Heb het ook een keertje moeten googlen. YOLO=You Only Live Once, Je leeft maar 1 keer!).

En ook heerlijk: samen met iemand via DM op Twitter lekker brainstormen over wat je nog zou willen en kunnen met je opleiding als Verpleegkundige. Wel vervelend dat je dan bij elke suggestie al bedenkt dat het idee super is, maar praktisch moeilijk te realiseren.

Ik zoek nl een werkgever in de zorg die het prima vindt dat ik kom werken als het mij uitkomt (lees: fit voel en geen pijn heb, het kan volhouden). Een werkgever die het prima vindt dat ik dan ook wegga als ik dat wil (meestal na maximaal 30-40 minuten). Een werkgever die het prima vindt dat ik niet alle werkzaamheden kan doen die bij die functie horen.

Maar ook een werkgever die mijn harnas negeert. Een werkgever die denkt in mogelijkheden. Een werkgever die weet dat ik veel kennis van zaken heb. Die weet dat ik veel kan betekenen voor patiënten. Een werkgever die mijn ervaring inzet om jongeren dingen te leren. Een werkgever die een kritische blik positief gebruikt in zijn organisatie.

Ik zoek al lang (niet actief) en heb het eigenlijk al een beetje opgegeven. Natuurlijk hoop ik dat er nog iets op mijn pad komt. Hierin speelt de gunfactor een grote rol. Ook zou ik zelf misschien een plan verder kunnen uitwerken. Met hulp, ondersteuning (en geld?!) van anderen. 

Ondertussen hoor ik sommige van u al bijna hardop denken: accepteren. Echt voer voor psychologen dus! Accepteren waar je beperkingen liggen, accepteren dat er een grens is bereikt. Natuurlijk accepteer ik dit alles inmiddels tot op zekere hoogte. Dat moet ook wel….En toch….die dromen en plannen blijven. Soms klein en toch realiseerbaar. Waarbij dan inderdaad een paar mindere dagen zullen volgen. Maar ik kan gelukkig nog heel veel (kleine) dingen wel.

Mijn mentale kracht laat zich door niets of niemand tegenhouden. Ook niet door een onzichtbaar harnas. Want een harnas heeft ook nog een vizier. En die van mij staat altijd open….!!

 

Advertenties