Het zal je maar gebeuren. Wajongers

Het zal je maar gebeuren. Je bent 28, 29  jaar. Met heel veel doorzettingsvermogen je studie afgemaakt. Doodat je vaak en langdurig uit viel, was dat echt een prestatie van formaat. Een paar keer uitstel moeten aanvragen. Steeds weer de draad oppakken na een ziekenhuisopname. De groep studenten waar je mee startte was allang klaar met hun studie. En tijdens jouw studietijd moest je steeds weer opnieuw instromen in een nieuwe groep. Maar…..je hebt uiteindelijk toch maar mooi je diploma gehaald! En eigenlijk verdiende je extra punten voor doorzettingsvermogen.

Maar toen. Na je studie brak er wat betreft je gezondheid een slechte periode aan. Weer een lange ziekenhuisopname, achteruitgang op allerlei gebieden.

Het moeilijkste was wel dat je er achterkwam dat je nooit het werk zou kunnen doen waar je al die jaren zo hard voor had gestudeerd.

Je vond een baan bij een groot bedrijf. Je begon met 28 uur, maar al snel bleek dit teveel . Het werd 24 uur…16 uur…8 uur. Afijn…..het was gewoon te zwaar. Inmiddels was je gekeurd bij het UWV. Dit was opnieuw een heel moeilijk moment. Weer enorm geconfronteerd worden met je beperkingen. Hoewel je samen met de arts en later de arbeidsdeskundige enorm je best deed om passend werk te benoemen, volgde toch een vervelende conclusie. 80-100% afgekeurd. Je las het steeds opnieuw. Volledig afgekeurd. Dat was niet je droom. Daar had je niet zolang voor gestudeerd. Maar het stond er toch echt. En eigenlijk wist je ook wel dat dit klopte. Thuis had je hulp in de huishouding. Je nieuwe vriend deed de boodschappen en kookte eten. Je was blij dat het met hulp van een wijkverpleegkundige luktte om jezelf te wassen en aan te kleden. En dat was het dan wel zo’n beetje. Niet dat je je verveelde en niets te doen had. Maar door pijn en vermoeidheid werd je beperkt in alles wat je wilde doen. Het lastige was ook dat het heel erg per dag verschilde wat je wel en niet kon doen. Gelukkig had je je autootje nog. Een oud barrel, maar hij had je nog geen dag in de steek gelaten. Niet dat je elke dag op pad kon, maar bij wijze van spreken.

Vanochtend hoorde je op de radio “herkeuring voor Wajongers” Hè? Hoezo? Waren de keuringen niet goed gedaan? Of dacht men dat ze opeens wonderbaarlijk genezen was? Even googlen. Ja hoor…daar stond het. Met een filmpje http://nos.nl/artikel/523356-herkeuring-voor-wajongers.html . Je zag een bijna juichende staatssecretaris Klijnsma van Sociale Zaken. De werkgevers hadden toegezegd voor banen te zorgen voor de Wajongers! Welke werkgevers en welke banen? Oh…pas vanaf 2015. En het was eigenlijk een oude afspraak uit het sociaal accoord. Dat van die arbeidsparticipatie. Ja…want de staatssecretaris was er nogal van “dat iedereen mee kan doen.” Wauw…dus dat zou betekenen dat zij ook over anderhalf jaar aan het werk kon? Was er dan toch een fout gemaakt bij de keuring? Maar…het was toch niet zo dat ze vanaf 1 jan 2015 opeens wel in staat was om te werken? Wel natuurlijk als dat uit een herkeuring zou blijken. Vreemd.  Dan zou ze naar het Werkbedrijf kunnen. Dan kom je in dienst van de gemeente (…) en word je op weg geholpen naar werk. Samen met alle anderen die na de herkeuring opeens wel kunnen werken (schatting 80.000 mensen). Daarbij komen dan ook de mensen die voor het eerst gekeurd worden.

Ze drukte opnieuw op play. De staatssecretaris was zo optimisitisch en zo overtuigd van het aanbod van de werkgevers. Wat zou dat mooi zijn. Als ze over anderhalf jaar of misschien wel eerder, toch wel het werk kon gaan doen waar ze zo hard voor gestudeerd had….

Advertenties