Kromme tenen: praten óver de patiënt. #patientincluded

Echt…met kromme tenen blijf ik de aankondigingen, programma’s en tweets lezen voor sommige symposia, congressen enzovoorts. Ik zal er inmiddels wel een alarmerende allergie voor hebben ontwikkeld?!

Vandaag(25/6) zag ik de volgende tweet in mijn TL: @VilansNL Hoe kun je als wijkverpleegkundige aan de zelfredzaamheid van je cliënt werken? Lees het in de handreiking: http://t.co/ecr16GVd7m

Echt…mijn nekharen schoten gelijk overeind. Dat er in de handreiking zelf vooral over de cliënt wordt gesproken kan ik mij nog wel enigszins voorstellen. Hoewel…toch nog 1 tip voor de schrijvers: Er staat op pag 28: “als eerste is nodig dat de cliënt aan het twijfelen raakt over zijn huidige gedrag”. Ik zou eigenlijk een stap daarvoor willen aanraden: als eerste is nodig dat de wijkverpleegkundige gaat twijfelen over zijn/haar eigen rol bij het stimuleren van de zelfredzaamheid van de cliënt! Maar gebruik in uw tweet in ieder geval het woord SAMEN!Dus bijvoorbeeld: hoe kun je als wijkverpleegkundige samen met je cliënt werken aan zelfredzaamheid?

Aan de andere kant zijn er zeker ook artsen en verpleegkundigen die zich toenemend bewust zijn van het feit dat de patiënt centraal moet staan. Natuurlijk roepen en claimen we dit al lange tijd, maar de praktijk is weerbarstig. Zoals @hugovdwedden (Hugo van der Wedden) na een “niet zo’n leuke dag” (zoals hij zelf meldde op Twitter) zei: “het ging over de bloeddruk, de vochtbalans, de antibiotica en de labwaarden. Het ging over van alles behalve over de patiënt”. Voor verpleegkundigen heel herkenbaar. Maar ook voor patiënten. Want inderdaad…niet alles van waarde is meetbaar (@hugovdwedden).

Dit is niet helemaal wat wordt verstaan onder de term #patiëntincluded. Het gaat er wel over dat artsen soms voorbij gaan aan het feit dat niet alles meetbaar is. Ook patiënten denken dit vaak! Je kunt je heel erg beroerd en belabberd voelen. Terwijl de waardes “goed” zijn. En ook kan er wel degelijk iets aan de hand zijn met een patiënt, zonder dat de waardes afwijkend zijn! Hier is dan in ieder geval ook een taak voor de verpleegkundige weggelegd: soms is het noodzakelijk, zinvol en prettig als de verpleegkundige de stem kan zijn van de patiënt. En alvorens de waardes in te zien en te bespreken als zorgverlener: kijk, luister naar en praat vooral met een patiënt (of zijn vertegenwoordiger)! En er is ook nog zoiets als menselijke waardes

Dan zijn er ook nog de patiëntenorganisaties. Het valt steeds meer op dat zij vaak óver de patiënten praten ipv mèt! Op diverse podia spreken de patiëntenverenigingen namens of over patiënten. Maar “vergeten” dikwijls patiënten zelf uit te nodigen en aan het woord te laten. Vooral de grotere patiëntenverenigingen worden hiervoor uitgenodigd. Opvallend is dat de afgevaardigde vaak geen ervaringsdeskundige/patiënt is. Verder is de grootste groep patiënten geen lid van een patiëntenvereniging! Je mag als patiënt best deelnemen (luisteren/meedenken) aan een congres. Tegen hoge kosten (deelname en reiskosten). Die niet worden vergoed door een werkgever of door een patiëntenorganisatie. Voor patiënten is tijd en energie al een hele grote investering!! Hoewel dat niet door iedereen wordt onderschreven.

Vrijdag 21-6 was het Digitale Zorg Event. Daar was het uitgangspunt prima. Patiënten werden daar als VIP’s (Very Important Patients) gezien. Mochten kosteloos naar binnen. Reiskosten voor eigen rekening. Helaas kon ik zelf die dag niet aanwezig zijn. En het was een Event. Dus minder discussies over een onderwerp. Maar ik heb wel patiënten gezien (via de livestream) die zelf over hun ervaringen vertelde. Met groot enthousiasme en heel duidelijk! Toch was ook hier tijdens een sessie (nota bene over Zelfmanagement!) een gesprek tussen 4 vertegenwoordigers van onder andere een verzekeringsmaatschappij en de NPCF (Nederlandse Patiënten Consumenten Federatie). Echter…geen patiënt tussen de 4. Naar mijn mening een gemiste kans.

Patiënten kunnen ook zelf meer het heft in eigen handen nemen om met hun zorgverlener het dialoog aan te gaan. Hierbij wel de kanttekening dat niet elke patiënt hiertoe in staat is, op elke moment. Als zorgverlener is het belangrijk om je bewust te blijven van de verschillen (en overeenkomsten) tussen patiënten. Patiënten zijn steeds beter geïnformeerd, maar hebben toch niet altijd alle noodzakelijke kennis. Hoewel dat wel vaak gedacht en verwacht wordt. 

Tot slot toch nog een opsteker. Al eerder meldde ik in een blog (Mondig? Graag! Als het kan. http://wp.me/p3EO4M-8o .) dat er vaak óver een patiënt wordt gesproken. Als voorbeeld het congres over Chronische Zorg van Vilans. Wat zag ik vorige week tot mijn grote verrassing?! Aan het programma/de sprekerslijst was toegevoegd: Reflectie door 2 ervaringsdeskundigen. Wat hier onder reflectie wordt verstaan weet ik niet. Maar het is zeker een stap in de goede richting!

Advertenties