Paniek….?!

Poster borstkanker NL1

Auw! Met een abrupte beweging was ze overeind gaan zitten. Stootte daarbij weer eens haar hoofd tegen die rotbalk boven haar bed. Nog niet helemaal wakker probeerde ze rechtop te gaan zitten. Er klopte iets niet. Marlies was bezig haar borsten te controleren op knobbeltjes, hobbeltjes, afijn van alles. Daar was ze best secuur in. Nou ja, volgens die infodingen moest je dat elke maand doen. Maar daar was ze dan weer niet echt secuur in. Zo’n beetje elk kwartaal kwam meer in de buurt.

Maar voelde ze nu net een verdikking aan haar rechter borst? Mmm…natuurlijk nog niet goed wakker. Ff opnieuw. Ze legde nu haar rechterarm in haar nek, zodat ze  haar borst beter kon onderzoeken. Waar zat het ook alweer? Ja hoor, nee hè…Dus wel 😦 Vol ongeloof keek ze naar haar borst. Je zag er niets aan. Pijn deed het ook al niet. Maar wat ze net voelde was toch echt iets van een kleine stuiterbal. Niet echt natuurlijk. Maar zo voelde het. Een paniekerig gevoel maakte zich meester van haar. Het was vast zo’n verdikking die ze wel eens vaker voelde. Zo vlak voor haar menstruatie. Maar dit voelde anders. Trouwens, ze was net ongesteld geweest.

Help…wat nu? Verdoofd staarde ze voor zich uit. Zou ze haar man wakker maken en het hem vertellen? Nee, maar niet doen. Het was waarschijnlijk niets of in ieder geval iets onschuldigs. Een beetje bibberig stapte ze uit bed.

Vanaf dat moment functioneerde ze min of meer op de automatische piloot. Kinderen wakker maken, ontbijten, naar school. Haar man een fijne dag toewensen. En natuurlijk nog achter ‘m aanhollen omdat zijn lunchpakketje nog op het aanrecht lag.

BAM. Weg controle. Tranen biggelde over haar wangen. Help…wat moest ze  nu doen? Rustig in- en uitademen. Waar had anders ze die ademhalingsoefeningen voor geleerd?

Goed, dat was ietsje beter. Maar nu? Ze kon op haar smartphone even googlen “stuiterbal in borst “? Oh wacht. Dit was natuurlijk zo’n knobbeltje waar ze het over hadden in die info-dingen. Nee, nog maar niet googlen. Had ze slechte ervaringen mee.

Toen de hond laatst mank liep en zij googlede “hond mank” dacht ze dat hij artrose had en levenslang dure pijnstillers moest slikken. Bij de dierenarts bleek dat er een nagel was afgebroken, waardoor het arme beest moeilijk liep.

Oké. Dus geen google. Vriendin bellen. Nee, ook maar niet. Misschien paniek om niets en haar man wist ook nog nergens van. Dan bleef de huisarts nog over. Gelukkig had ze een vrouwelijke huisarts. Anders had ze vast niet durven bellen.

Onwillekeurig voelde ze weer aan haar borst. Ze kon net zo goed nu nog even “kijken” of het er nog zat. Wat een gedoe. T-shirt weer uit, bh uit. Shit…ze voelde zich draaierig worden en kreeg braakneigingen. Het zat er nog.

Ik ga wèl bellen, ik ga niet bellen. Ik ga wel bellen, ik ga NU bellen. Met trillende handen pakte ze haar telefoon.

Oké, nu dan maar. Ze drukte op “huisarts”. Keuzemenu. Opletten nu. Concentreren. Keuze 2. Een ogenblik geduld nog. U bent de 2e in de wachtrij. Als elke seconde telt, bel 112. Jeetje wat duurde dat lang. Onmenselijk. Ze had het koud. Rilde helemaal. “Goede Morgen, met de assistente van dokter de Best.” “U..eh.. spreekt met Marlies. Ik eh…ik ” Shit. Niet janken nu. Niet nu. “Ik wil een afspraak maken bij dokter de Best.” “Dat kan. Waar gaat het over?” “Eh…dat kan ik niet zeggen. Wil ik niet” “Oké. Ik wil graag beoordelen of het dringend is en hoeveel tijd ik moet inplannen”. Dringend. Natuurlijk was het niet dringend. Ze ging niet dood ofzo. Het was vast niets bijzonders. “Ik eh…ik voel iets in mijn borst. Is vast niets. Dus nee, niet dringend.” “Ik plan u toch voor vanmiddag in. Dan weten we (…) het zeker, toch?! Vanmiddag om half 2 heb ik nog een plekje. Schikt dat?” Haar hersens draaide op volle toeren. In een soort mist. Om 1 uur kinderen naar school. Afruimen. Oh en ze zou de krant nog naar de buren brengen. Stop. Waar was ze mee bezig? “Half 2 is wel goed…denk ik” “Goed half 2 plan ik voor u in.”

Verdoofd legde ze haar telefoon op tafel. Half 2 dus. En nu? Ze keek om zich heen. De ontbijtboel stond nog op tafel. Oké. Bezig blijven nu. Niet denken. Oh wel denken. Ze had een hele oude aftandse BH aan. Ze holde naar boven. Voor de 3e keer die ochtend trok ze een BH aan. Een gewone maar. Niks niet sexy of mooi. Functioneel en heel. Dat was nu belangrijk. Onwillekeurig voelde ze nog even aan haar borst. Het zat er nog steeds. Ze had het dus allemaal niet gedroomd.

naschrift: omdat ik direct na het plaatsen al van 2 vrienden op Twitter de vraag kreeg of dit met mijzelf heeft te maken: NEE! Ik begreep dat ik het nogal (misschien te?) indringend heb geschreven.
Het verhaal is fictief! Wel in mijn directe omgeving vrouwen met borstkanker.
Sorry als ik mensen onnodig ongerust heb gemaakt. Dat is absoluut niet mijn bedoeling!

Advertenties