Een nieuwe rugzak

DSC_0401

Ze had een nieuwe rugzak. Een hele bijzondere. Maar ze was er helemaal niet zo blij mee.

Mike had ook een bijzondere rugzak. Maar die was onzichtbaar. Die rugzak zou volgend jaar misschien weer verdwijnen. Eigenlijk wel logisch, als ie onzichtbaar was. Toch? Helemaal begreep ze het niet, met die rugzak. Je moest ‘m langer dan 10 uur per week op je rug dragen of zoiets….Mike ging 3x per week’s middags met juf Fien mee. Daar was die onzichtbare rugzak dan voor.

Eigenlijk zou Lente ook liever een onzichtbare rugzak willen. Dan viel ze niet zo op. Gelukkig hoefde ze m alleen ’s morgens mee te dragen. Mama kwam dan in de pauze om ‘m weer los te maken. In haar rugzak zat namelijk eten. Geen gewoon eten, maar iets heel speciaals. Lente kon namelijk zelf bijna niet eten. Daarom kreeg ze nu dit eten waar ze geen buikpijn meer van kreeg. Waar ze hopelijk weer groter van ging groeien. Zodat ze weer wat langer kon spelen en hollen en fietsen. Want nu was ze de hele tijd zo moe.

Vorig jaar had ze op een dag heel, heel erge buikpijn gekregen. Toen moest ze naar het ziekenhuis. Daarna was er heel veel gebeurd. Ze werd geopereerd. Gelukkig sliep ze toen, maar daarna was het wel heel naar allemaal. Toen ze naar huis mocht kreeg ze ook speciale voeding mee, voor ’s nachts. Dat was sondevoeding . Ja echt…zo heet dat! Het is niet zonde van de voeding, maar zo heet dat gewoon. Ze mocht ook nog wel zelf eten. Maar ze had niet zoveel trek. De laatste tijd kreeg ze steeds meer buikpijn, als ze die sondevoeding kreeg. En ze moest ook vaak spugen. Mama deed de voeding er dan wel eens af. En dan had ze daarna veel minder pijn.

Dus toen ze de vorige keer bij de Buik-dokter waren zei die: “Lente, als je zoveel buikpijn hebt door de sondevoeding en soms spuugt, dan is dat niet fijn. Je bent zelfs een kilo afgevallen en niet meer gegroeid sinds de laatste keer dat ik je zag.” Daarna zei de dokter nog een heleboel moeilijke woorden tegen papa en mama. Lente mocht een spelletje doen op de telefoon van mama. Dat vond ze wel fijn, want door die moeilijke woorden werd het ook oer-saai.

Vorige week moest ze een weekje naar het ziekenhuis. Ze was weer naar de slaapdokter geweest. Toen ze wakker werd, zat er een speciaal dingetje vlak bij haar schouder. Daar zat nu een slangetje aan waar het nieuwe, speciale eten door ging. De zusters noemde het een kastje. Dat vond ze dan weer raar, want het leek helemaal niet op een kastje. Het was gewoon een dikke bobbel. Wel knap van die dokters! Ze proefde helemaal niets van dat eten. Ze had nu ook bijna geen buikpijn meer. Maar ja, ze had dus wel een nieuwe rugzak die ’s morgens mee naar school moest.
’s Avonds deed mama altijd toverzalf bij haar schouder. Als die zalf goed werkte, dan telde mama tot 3. Zonder iets te voelen kreeg ze dan een prik. Dan zorgde mama dat ze het speciale eten kreeg. Die verstopte ze ’s morgens dan in de rugzak.

Alleen die rugzak….het was een beetje een stomme. Ze had er zelf al mooie, gekleurde slierten aan gemaakt. En haar geluksbeertje hing er ook al aan. Maar toch zou ze liever een onzichtbare rugzak willen. Dan kreeg ze dat speciale eten, zonder dat iedereen het zag. Gelukkig kon mama haar wel heel goed helpen met alles. Want mama vertelde dat er voor sommige mensen een zuster kwam. Dan moest je soms heel lang wachten. Ook als haar rugzak zou gaan piepen. En da’s echt niet fijn, zo’n piepende rugzak 😦 Maar omdat mama naar school kon komen en haar daar kon helpen, vond ze het toch een beetje minder erg.

Wat wel heel fijn was: ze was al minder moe! Gister was ze zelfs op haar eigen fiets met mama naar school gefietst!

En wie weet…kreeg ze wel een andere, speciale kinderrugzak!? Een beetje kleiner, in haar lievelingskleur paars?!  Ze hoopte dat de dokters die ook gingen uitvinden!

Dan waren het pas ècht knappe dokters!

 

Advertenties