Een oude boom.

DSC_0395

Een paar jaar geleden nam u na lang wikken en wegen een moeilijke beslissing. U ging verhuizen naar een Verzorgingshuis.

Het ging nog allemaal wel, alleen wonen in uw eigen huisje. Maar het werd toch wel wat zwaarder. Uw echtgenoot was 2 jaar daarvoor overleden. Samen had u een mooi leven gehad. Soms ook moeilijke tijden, maar ook die kwam u te boven.

Nadat uw man overleden was, werd het toch wel erg stil in huis. Uw kinderen kwamen af en toe op bezoek. Maar ja…die hebben ook hun werk hè. En de kleinkinderen die zitten tegenwoordig allemaal op sport en van die andere clubjes. Vooral uw dochter  was druk met taxi-chaufeur spelen. Helpen op school en een baan voor 20 uur per week. Uw zoon kwam elke 1e donderdag van de maand koffie drinken. De chauffeur van de prachtige bolide wachtte altijd keurig een half uurtje in de auto. U was altijd heel trots op uw zoon. Een drukke baan en dan toch maar elke maand de tijd nemen om bij zijn oude moeder een kop koffie te drinken. Inmiddels was u de 90 al gepasseerd, dus ja…dan gaan de mensen je oud noemen.

Het warm eten werd inmiddels al bezorgd door Tafeltje Dekje. De buurvrouw was haar baan kwijt als huishoudelijke hulp in de huiszorg. Dus die kwam 3 uur per week “helpen” met het zware werk. U moffelde dan elke keer 30 euro in haar hand. Want mantelzorg is leuk, maar de buurvrouw had ook 3 kleine kinderen.

Het laatste jaar vroegen de kinderen steevast als ze op bezoek kwamen: “Moeder, zou het niet beter zijn als u naar een Verzorgingshuis ging?” De eerste keer schrok u nogal van die vraag. U deed het toch allemaal prima? U kon zichzelf nog wassen en aankleden. De was deed u ook nog zelf. En ja…wat is er nou zo moeilijk aan het smeren van een boterham? Maar ja, na een paar keer deze vraag te hebben gehad, ging u er toch over nadenken. Het was toch best wel stil in huis. Uw lange haren had u af laten knippen. Het werd toch te dun en opsteken lukte niet meer zo goed. U droeg alleen maar makkelijke instappers, veters strikken werd toch lastig.

Op een mooie zonnige dag nam u dochter u mee naar het verzorgingshuis bij haar in de plaats. Gewoon om even rond te kijken. Toevallig stond er net een kamer leeg. Later hoorde u dat uw dochter u 2 jaar geleden al had ingeschreven. Afijn, ’s avonds bleek ook uw zoon opeens op de stoep te staan en volgde er een familieberaad.

Het leek uw kinderen toch beter dat u zou verhuizen naar het verzorgingshuis. Alle zorg voorhanden, indien nodig. En dan kon uw dochter ook wat vaker langskomen met de kleinkinderen. U sliep 2 nachten heel erg slecht. Maar nam toen het dappere besluit om het huisje waar u sinds uw trouwdag had gewoond te gaan verlaten. Het huis waar uw 2 kinderen waren geboren en uw man was overleden.

De dag van de verhuizing nam uw zoon u mee op toertocht. Toen u terugkwam reed u gelijk door naar het Verzorgingshuis. Het was een prachtige kamer. Eigenlijk 2 kamers: een woonkamer en een slaapkamer. De meeste van uw vertrouwde spulletjes waren meeverhuisd. Niet alles, want dat paste simpelweg niet.

De eerste weken had u het moeilijk. U woonde nu ook in een andere plaats, dus kende niemand. Maar…er werden leuke dingen georganiseerd. En na een paar weken zat u elke morgen aan de koffie met een vast groepje dames. En soms schoven er ook enkele heren aan. Gewoon…gezellig. Verder niet hoor!

Vanmorgen stond opeens de directeur van het huis voor de deur. Of hij even binnen mocht komen. Natuurlijk. ‘Wilt u ook koffie” dat wilde de directeur niet, hij wilde het kort houden. “Mw de L’Arbre, u moet verhuizen”. Verhuizen? Hoe dat zo opeens?  Oh wacht…Mw de Vries van kamer 427 was gister overleden. Moest ze soms naar die kamer, omdat de rest van de vleugel bijna leeg stond?

Nee, sorry Mw de L’Arbre. U moet weer zelfstandig gaan wonen. Vol ongeloof keek u hem aan. Verhuizen? Waar naar toe? Uw oude huisje was inmiddels verkocht en helemaal verbouwd. Daar woonde nu een jong stel met kinderen. “Het spijt mij echt Mw De L’Arbre. Doordat er geen nieuwe bewoners meer bij komen, zijn wij genoodzaakt deze vleugel te sluiten. En dus zult u moeten verhuizen.” De directeur stond op en schudde Mw L’Arbre de hand. Ik kom er wel uit hoor, blijft u maar lekker zitten (…)!

Die avond werd Mw de L’Arbre erg onrustig. Zij begon te dwalen door het verzorgingshuis. Vroeg iedereen naar het nieuwe adres van haar kamer.

Een week later werd zij opgenomen op de afdeling Geriatrie van het nabij gelegen verpleeghuis. Om de hoek stond een oude boom.

 

Dit is een fictief verhaal, maar zou zomaar echt kunnen gebeuren of gebeurd kunnen zijn. 

 

 

Advertenties