Zorgmijders

 

 

Als ik er even wat langer over nadenk, zijn er op dit moment (volgens mij) globaal 3 groepen Zorgmijders.

Zij die de zorg mijden door angst. Zij die de zorg mijden omdat ze het zat zijn en zij die het niet kunnen betalen. Ik ga ze gelijk maar een naam geven: Zorg-angst-mijders, Zorg-ziek-zijn-mijders en Zorg-schuld-mijders.

De angst-mijders zijn zo bang voor naalden, bloed, onderzoeken, witte jassen enzovoorts dat ze een bezoek aan de tandarts, huisarts of het ziekenhuis zo lang mogelijk uitstellen. Ook kan iemand bang zijn voor een mogelijke diagnose en de gevolgen daarvan. Tot deze groep behoort naar mijn idee ook de groep mensen met een psychiatrisch ziektebeeld, die tgv daarvan artsen en verpleegkundigen mijden. De angst is er in deze ‘groep’  niet alleen als ze zelf naar een arts moeten. Ook als er bijvoorbeeld een dierbare in het ziekenhuis ligt. Zij zullen het bezoekuur ook mijden.

De ziek-zijn mijders is de groep mensen die al zo vaak naar een arts is geweest dat ze het helemaal spuugzat zijn. Ik zelf behoor ook tot deze groep. Als je chronisch ziek bent en er is weer een slechte periode, dan denk je : hier heb ik gewoon geen zin in. Ook geen energie voor. Regelmatig krijg je te horen van een arts: eerder aan de bel trekken. Het heeft er ook mee te maken, dat je niet als zeur gezien wilt worden. Je bent bang dat een arts denkt: oh daar heb je hem/ haar weer. Uiteindelijk begrijp je zelf ook wel dat dit niet zo is. De artsen die je al langer kennen weten dat als je belt of mailt, er echt wat aan de hand is. Ook al is dat soms in een slechte periode meerdere keren per week. Heeft geloof ik ook iets met “invullen” te maken 😉 . Slechte ervaringen kunnen hierbij ook meespelen.

De derde groep, de schuld-mijders is betrekkelijk nieuw. Ten eerste zijn er mensen die überhaupt geen ziekteverzekering hebben. Omdat ze het ècht niet kunnen betalen. Een groeiend aantal mensen mijdt de zorg omdat ze de eigen bijdrage niet kunnen betalen. Of omdat de nodige zorg niet wordt vergoed door de basisverzekering. Dit betekent dat je bepaalde medicijnen, tandartskosten, fysiotherapie of hulpmiddelen zelf moet betalen. Dan kunnen de kosten flink oplopen. Verbandmiddelen worden bijvoorbeeld niet altijd vergoed. Medicatie valt onder het eigen risico enzovoort. Het vervelende is dat deze groep vaak al in een moeilijke financiële situatie zit. Bijvoorbeeld door een minimum inkomen/uitkering of oplopende schulden. Mensen zijn dan soms dagelijks bezig om de eindjes aan elkaar te knopen. Dit veroorzaakt veel stress en spanning. Als iemand wel verzekerd is, wordt een bezoek aan de huisarts nog wel vergoed (!).  Bepaalde medicatie en bijvoorbeeld doorverwijzing naar de GGZ niet of gedeeltelijk (afhankelijk van verzekering). Reden voor mensen om helemaal maar niet naar een arts te gaan. Met een basisverzekering hoop en verwacht je eigenlijk dat iedereen een bepaalde basiszorg ook vergoed krijgt.

Ook zijn er steeds meer mensen die bijvoorbeeld geen aanvullende tandartsenverzekering meer nemen, omdat dit onbetaalbaar voor hen is geworden. Gevolgen laten zich raden….

Eigenlijk weten bijna al deze mensen dat Zorgmijden niet verstandig is. Dat bepaalde ziektes alleen maar verergeren als het bezoek aan een arts wordt uitgesteld. Dat allerlei symptomen en klachten kunnen toenemen. Mogelijk dat er meer medicatie nodig is enzovoort. Daardoor zullen kosten alleen maar oplopen.  Veel mensen denken nog steeds dat een bezoek aan de huisarts onder het Eigen Risico valt, dat is dus niet zo. Dus een bezoek aan de huisarts hoeft om die reden niet uitgesteld te worden.

Natuurlijk is het niet de bedoeling dat we nu met z’n allen gaan “Zorg-shoppen”. Want die groep bestaat ook. Mensen die met elke beginnende klacht van de ene naar de andere zorgverlener lopen. Misschien moet ik daar ook nog maar eens een Blog over schrijven…..

 

 

 

 

 

Advertenties