Met de billen bloot…

DSC_0136

Soms moet je de dingen gewoon bij naam noemen. Dus ook in een blog zo’n onderwerp niet schuwen. Ik heb het over darmen, stoma’s en poep. Of shit, stront, diarree en obstipatie.

Afijn, u snapt wel wat ik bedoel. De kans bestaat dat de helft van u nu wegclickt…hopelijk om later weer terug te keren.

Ik was nog geen 20 toen mijn gezondheidsproblemen begonnen. Daarvoor vrijwel nooit ziek, zelfs geen griepje. Oh ja…een hersenschudding na een val op een ijzige ondergrond. Dus ook ik voelde mij niet zo happy, toen ik het over mijn ontlasting moest hebben. Daarvoor dacht ik hier überhaupt nooit over na. Ik hing gewoon naar de wc. Klaar. Nadat ik al een paar weken bloed bij mijn poep zag, belde ik uiteindelijk mijn huisarts. Ik was net 2 jaar bezig met mijn opleiding tot verpleegkundige. Inmiddels wist ik dus ook dat dit van alles kon betekenen. Toen ik dit dus uiteindelijk schuchter telefonisch aan de huisarts meldde zei hij: Oh, je hebt vast aambeien. Geen pijn eraan? Gaat wel weer over. Een jaar later meldde ik mij persoonlijk op zijn spreekuur. Het ging nl niet over. Ik werd naar een internist op leeftijd gestuurd. Deze stelde voor een scopie te doen. Dit was dus ongeveer 25 jaar geleden ( ja zo oud ben ik dus inmiddels…;-) ). Het enige wat mij verteld werd, was dat ze met een scoop mijn darmen van binnen gingen bekijken.

Het is al lang geleden, maar ik herinner mij het nog (te) goed. Ik werd binnengelaten in een klein kamertje. “U krijgt van mij een klysma.” Oh…nu? “Jazeker. Onderkleding uit en buig maar even voorover”. Help, wat gebeurt hier? Daar stond ik dus als zeer jongvolwassene, alleen en in een zeer ongemakkelijke houding. Daarna werd ik naar een toilet op de gang gestuurd. Met dicht geknepen billen “liep” ik naar het toilet. De krampen waren inmiddels begonnen. Ik voelde mij vies, pijnlijk, eenzaam en ongemakkelijk. Ik had geen verschoning bij me. Niemand ving mij naderhand op. Van de scopie herinner ik mij niet eens zoveel meer. Wel dat het zonder roesje gebeurde en pijnlijk was. Geen geruststellende woorden, geen uitleg.

In de jaren daarna volgden nog diverse scopieën. Van darmen en maag. Hoe ouder ik werd, hoe beter het ging. Waarom? Omdat de voor -en nazorg veel beter werd. De arts (inmiddels heb ik al een aantal jaren een andere MDL-arts in een ander ziekenhuis ) vertelt op de poli welk onderzoek hij wil gaan doen en waarom. Een korte uitleg volgt. Je krijgt een prima folder mee, omdat niet alle info blijft hangen. Tegenwoordig is de voorbereiding voor een uitgebreide scopie van de gehele dikke darm verbeterd. Meestal moet je een niet erg lekkere, grote hoeveelheid laxeermiddel drinken. Dit is echt niet fijn, maar het zorgt er wel voor dat zo’n onderzoek door kan gaan en goed verloopt. Als de gehele darm wordt bekeken krijg je een roesje. Als alleen het laatste deel wordt bekeken, wordt de keuze door arts en patiënt samen gemaakt. Mijn ervaring is dat je goed wordt opgevangen. Dat mensen je met respect behandelen. En proberen je gerust te stellen. Altijd is er het advies om je (na afloop) naar huis te laten rijden. Natuurlijk zijn hier uitzonderingen op.

Artsen en verpleegkundigen weten dondersgoed dat het voor niemand fijn is om met de billen bloot te moeten. Ook dat de meeste mensen het moeilijk vinden om over darmen, poep en toiletgang te praten. Maar het is wel iets wat we moeten doen. En nee, dat hoeft echt niet op elk verjaardagsfeestje of tijdens het eten. Maar als u iets ongewoons merkt in uw stoelgang, ga dan naar uw huisarts. Soms kan uw huisarts een behandeling starten, soms wordt u doorverwezen naar een MDL-arts. In ieder geval: blijf er niet over piekeren en ermee doorlopen. Bedenk ook dat iedereen moet poepen. Zelfs onze koning en koningin….

 MDL= Maag Darm Lever.

Advertenties