Een gewone, mooie dag!

DSC_0016

Soms kan het leven ook simpel en mooi zijn. In alle vroegte hoor ik de vogeltjes fluiten. Eén vogeltje doet zijn best om er iets moois van te maken. Ik hoor een hele nieuwe melodie. Bijna 2 uur later doe ik de gordijnen open en zie een sprankje zon. Nog niet overtuigend, maar het beloofd een mooie dag te worden.

Zoonlief is vandaag vrij en kruipt bij ons in het grote bed. Manlief moet aan het werk, maar ook dat maakt ons blij (zie blog Kwetsbaar http://wp.me/p3EO4M-9f)  

Ik maak beneden een ontbijtje klaar en kruip daarna ook weer terug in bed. De TV staat aan. Zoonlief speelt een spelletje op zijn DS. Ik ontmoet de wereld via Twitter en Facebook. Af en toe zeggen we iets tegen elkaar. Gewone, makkelijke woorden. Vertrouwd en ontspannen. Onze rode kater Henry ligt op het voeteneind. Hij meldt zich ook even, op zoek naar wat aandacht. Ik aai ‘ m over zijn koppie. Hij spint erop los. Wanneer ik stop word ik op mijn vingers getikt door hem. Het spinnen wordt steeds luider. Als ik daarna de I-pad aantik, tikt hij ook op het venster. Zo lief!

Ik kan nog steeds in verwondering kijken naar Zoonlief. Dat dit ons kind is. Het enige persoontje op de wereld die ons papa en mama noemt. Wat een rijk bezit (figuurlijk!). Is dit echt? Wat een prachtig en bijzonder geschenk. Nog steeds!

Als de dag vordert, springen we in onze kleren. Zoonlief  leest de Donald Duck, speelt met lego. Ik rommel een beetje in huis. Rustig aan.

De zon neemt in kracht toe. De tuindeuren gaan open. Zoonlief en kat sprinten naar buiten. Het is heerlijk. Een licht briesje en een lekker zonnetje. Ik installeer mij half in de zon, half in de schaduw. Een frisje, boek en de I-pad in de buurt. Zoonlief speelt met een bal. Even later vertrekt hij op zijn BMX op zoek naar zijn vrienden. Ik geniet van de zon en de rust.

Manlief is op tijd thuis. Vertelt hoe zijn dag is verlopen. We eten met z’n 3-en aan tafel. Genieten van het eten. Kletsen wat. Na het eten gaan Manlief en Zoonlief nog even een balletje slaan. Hoewel hij natuurlijk even protesteert is het voor Zoonlief daarna bedtijd. Soms zou je willen dat een dag wat langer duurt.

Mijn lijf protesteert de hele dag eigenlijk al. Wil aandacht, maar ik probeer het te negeren. Nu de avond invalt lukt dat niet goed meer. Mijn lijf is moe, zwaar en pijnlijk. Ik maak mij klaar voor de nacht. Dat betekent ook een infuuszak klaarmaken. Ik ben eigenlijk al te moe, maar zet mij er toch toe. Een klein half uur later prik ik de shunt aan. Yes…in 1x raak! Beter kan mijn dag niet worden.

Ik drink beneden nog een kop thee. Manlief drinkt een kop koffie mee. We praten nog wat. Maar de vermoeidheid slaat nu echt toe. Vóór half negen lig ik al in bed. Nog even een gesprek met mijn Twittervrienden. En een half oog op de TV.

Het was een gewone, maar wel mooie dag. Zo eentje om niet te vergeten en in te lijsten. Eentje om een bijzonder, doodgewoon blog over te schrijven. Bij dezen.

 

Advertenties