Chronisch ziek en Stabiel

DSC_0093

Ik wil echt heel graag weer een nieuw blog schrijven. Maar  ik weet ff niet waarover. Tegelijkertijd besef ik dat dit ook een beetje te maken heeft met de fase waarin ik nu zit.

Op dit moment is mijn chronische aandoening redelijk stabiel. De laatste ziekenhuisopname is nu ruim een jaar geleden. Daarvóór ben ik gedurende ongeveer 1,5 jaar leterlijk ziekenhuis in en uit gegaan. Ik denk dat ik in die periode 10x geopereerd ben. En nog iets vaker in het ziekenhuis heb gelegen. Dit alles na een periode van ongeveer 20 jaar waarin ik bijna elk jaar gemiddeld wel 2-3 keer in het ziekenhuis lag.

 En nu dus al ruim een jaar een stabiele periode. Ik ben daar heel erg blij mee! En niet alleen ik. Ook man- en zoonlief waren wel toe aan een periode van rust. In die 1,5 jaar (maar ook in de periode daarvoor) werden geplande opnames afgewisseld met acute opnames. Op een gegeven moment kun je het bijna niet meer uitleggen aan een jong kind, waarom mama alwéér naar het ziekenhuis moet. Vooral de acute opnames begonnen heftig. Breng je ’s morgens je kind nog naar school, moet manlief ’s middags uitleggen dat mama alweer in het ziekenhuis ligt. Wat dit verder allemaal voor impact heeft op een jong kind, laat ik nu maar achterwege. Misschien later.

In deze stabiele periode moet je weer wennen aan een ander ritme, eigenlijk aan een nieuw leven. Inmiddels heb ik definitief mijn werk op moeten geven. Werk dat ik altijd met heel veel plezier deed. En dat ik nu erg mis. Door blijvende vermoeidheid moet ik heel erg opletten dat ik mijn energie goed verdeel.

Nu merk je echt wie je vrienden zijn. Het is een bekend fenomeen dat èchte vrienden de enige zijn die overblijven na een moeilijke periode. En dat is ook echt zo. Vooral als je alweer een afspraak moet afzeggen. Of een lange periode niets hebt laten horen. Maar een paar goede vrienden blijven terug komen, blijven je bellen en bezoeken. Ik heb wel eens gezegd: èchte vrienden zijn net pittbulls. Als ze je eenmaal vast hebben, laten ze je nooit meer los! En zo voelt dat ook. Via Twitter en Facebook heb ik inmiddels andere vrienden erbij gekregen. Alleen is die vriendschap anders. Maar wel verrassend en bijzonder.

In deze stabiele periode merk je ook dat je veel thuis bent en weinig kunt ondernemen.  Het is ook wel fijn dat niet alles meer moet, het is wel goed zo.

Als gezin moesten we alle 3 ons plekje weer terugvinden. En het gewone, dagelijkse leven weer oppakken. En ik kan je zeggen: gewoon klinkt saai, maar is ook heel prettig!Het is echt heel fijn om met z’n 3-en aan tafel te eten. Of om zoonlief naar school te brengen. Of om de boontjes schoon te maken en de aardappels te schillen.

En ik weet het. Het klinkt allemaal weinig spectaculair en onbelangrijk. En daarom ontbreekt het mij misschien even aan een nieuw onderwerp voor een blog (hoewel 😉 ).

Maar wat kàn saai en niet-spectaculair fijn zijn, als je gezondheid stabiel is!

Advertenties